Μαραμπού ή κορμοράνος?

Χιόνια, στο καμπαναριό … και όχι μόνο!

2008-12-18T09:52:00.001+02:00

Απ΄τη μέρα που ο γιος μου άρχισε να συμμετέχει στο στόλισμα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, το βασικό event, δεν ήταν ούτε η τοποθέτηση της κορυφής, ούτε το κρέμασμα της πρώτης μπάλας, ούτε το άναμμα των φωτακίων, αλλά το “χιόνισμα” του δέντρου! Ήταν μια διαδικασία στην οποία δεν τον άφηνα να συμμετάσχει (για ευνόητους λόγους) κι εκείνος παθιασμένα προσπαθούσε να με πείσει να τον αφήσω. Όταν φτάναμε να “χιονίζουμε” τα τελευταία, κάτω κάτω κλαδιά, λύγιζα και του έδινα πια το πηρούνι για να “χιονίσει” κι αυτός. Πασάλειβε όσο μπορούσε κι ύστερα έχωνε τα χεράκια του στο μπώλ με το περίσσευμα κι έτριβε τα δαχτυλάκια του, πιστεύοντας οτι το χιόνι είναι παγωμένο μόνο όταν βρίσκεται έξω …. Όταν μεγάλωσε λίγο και κατάλαβε ότι το χιόνι δεν ήταν αληθινό, το ενδιαφέρον του έπαψε κι όταν μεγάλωσε κι άλλο, στην κατάλληλη στιγμή πέταγε την ατάκα.. “είσαι έτοιμη για τις αλχημείες σου??”

Το χιόνι λοιπόν, που η αγαπημένη φιλενάδα μου η Θάλεια μούμαθε να φτιάχνω και που τα τελευταία χρόνια κόντεψα να το ξεχάσω, μπαίνει μόνο σε φυσικά χριστουγεννιάτικα δέντρα. Εγώ, εδώ και 5-6 χρόνια το γύρισα στο τεχνητό, για να μη το πω ψεύτικο δέντρο, όχι απο οικολογική συνείδηση, γιατί δεν πιστεύω στην οικολογία του πλαστικού, παρά μόνο για πρακτικούς λόγους. Έτσι μοιράζομαι σήμερα τη συνταγή για χιόνι μαζί σας, για όσους στολίζουν ακόμη φυσικά δέντρα κι έχουν ένα σπίτι να μοσκοβολάει δάσος, ώστε να το στολίσουν με “χιόνι κουζινικό”…

Χιόνι
1 σαπούνι άσπρο Μασσαλίας
1 λεμόνι
νερό

Τρίβουμε το σαπούνι στο ψιλό του τρίφτη για να γίνει σκόνη
Χτυπάμε στο μίξερ, σαν να κάνουμε μαρέγκα, ρίχνοντας νερό μέχρι να γίνει σαν αφρός ξυρίσματος και να στέκεται στο πηρούνι (όσο νερό πάρει)
Στίβουμε ένα λεμόνι και ανακατεύουμε το χυμό στο χιόνι (οπωσδήποτε – αν δεν μπει λεμόνι διαλύεται μόλις στεγνώσει)
Απλώνουμε με πηρούνι πάνω στα κλαδιά του έλατου
Η ποσότητα χιονιού που βγαίνει είναι περίπου ένα μεγάλο τάπερ (μισού καρπουζιού)

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Το Παζάρι και το Πνεύμα

2008-12-10T11:11:00.001+02:00

Δεν είναι δυνατό να γίνει Παζάρι για τους Δρόμους Ζωής και να μην δώσουμε παρόν ο Ντίνος κι εγώ! Στην Αθήνα πηγαίνουμε πάντα και μόνο γι΄αυτό. Κάθε χρόνο, στις αρχές του Δεκέμβρη, μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και κατηφορίζουμε. Γυρίζουμε, όλο χαρά, με το Πνεύμα των Χριστουγέννων να βολτάρει μεσ΄την ψυχή μας. Φέτος η δουλειά πολλή, ο ελεύθερος χρόνος λιγοστός και τα καλούδια που είχα να προσφέρω λιγοστά κι αυτά, αλλά το ραντεβού με το Πνεύμα δεν το χάνουμε!!!

Φτάσαμε βράδυ Παρασκευής, μιας ηλιόλουστης Παρασκευής που δε σε προετοίμαζε με τίποτε για το άγριο Σάββατο που ακολούθησε. Στη Μεθώνης, στο κτίριο με τα πλακάκια των ονείρων μου, κόσμος πολύς, κόσμος κουρασμένος αλλά σ΄έξαψη. Το Πεφταστέρι στολίζει τις ζωγραφισμένες κουτάλες και τα μικροσκοπικά γλυκάκια του, η Ναταλία κρεμάει ποδιές ζωγραφισμένες, η Τίνα κολλάει ετικέτες σε βαζάκια, η Νένα, η Λία, η ΜαρίαΠ, ο Αθήναιος, όλοι εκεί. Σκάει μύτη η Λουϊζα με την κατάκοπη Μάρω και τ΄όμορφο σκουφί της, όλοι εκεί ... παρόντες!

Βολτάρω στα εκθέματα και σταμπάρω τ΄αυριανά μου ψώνια. Φέτος δε θα το χάσω το σύγλινο της Ντίνας, ούτε τους χουρμάδες του Αθήναιου, ούτε τις ποδιές της Ναταλίας … δε βλέπω γιαουρτομπαλάκια κι απελπίζομαι ....

Πρωϊ πρωϊ το Σάββατο με το καλαθάκι μου ανά χείρας φορτώνω . ....... Τα τρόπαια πολλά κι όλα καλά. Λικέρ φλασκούνι και βατόμουρο της ΜαρίαςΠ, μαρμελάδες χουρμά και κονφί σκόρδου του Αθήναιου, Σύγλινο (επιτέλους – δυο χρόνια προσπαθώ να το πετύχω!!), ζωγραφισμένες κουτάλες και γλυκοτσιμπιδάκια, ποδιές, σπιτάκια κι άλλα πολλά.

Κατεβαίνουμε στο υπόγειο για καφέ. Φιλιά κι άλλα φιλιά, σ΄ένα μισάωρο μαζευόμαστε Ρούλα, Μπιχάπης, Κικίτσα και Witch που φέτος τις αντάμωσα, Chios online, Yannis ..... Πόση χαρά, πόσα γέλια, λίγα μέτρα πιο κει απ’ τον τόπο που μάτωσε το βράδυ. Κάνω δεύτερη επιδρομή για τα ξακουστά αρωματικά σαπούνια της Μάγισσας των ασφόδελων, με άρωμα σοκολάτα, γιασεμί και πικραμύγδαλο.

Το μεσημέρι ρακές και μεζέδες εκλεκτοί με αγαπημένους φίλους κι άλλα γέλια κι άλλη χαρά ...

Κι΄ύστερα .....................................

Κυριακή πρωϊ ξεκινήσαμε για την επιστροφή αμίλητοι, αγέλαστοι με βαριά καρδιά ... κι όλο βαραίνει μέρα με τη μέρα η καρδιά μας...κι ακόμη δεν το χωράει ο νους μας αυτό που έγινε, αυτό που γίνεται....

Πόσην οργή κρύβουνε μέσ΄ στις ψυχούλες τους τα παιδιά μας!

Όχι, φέτο δεν ανταμώσαμε με το Πνεύμα των Χριστουγέννων.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ…

2008-12-08T10:00:00.000+02:00

Θλίψες μαζί με δακρυγόνα, οδύνες και σπαραγμούς κι ειλικρινά συλλυπητήρια και καπνογόνα μαυρίζουν τον Αττικό ορίζοντα….

Υποκρισία, ψέμα κι ένα κορμάκι άγουρο, άψυχο σ΄ένα νεκροτομείο …

Κι όλη η οδύνη κι ο σπαραγμός … της μάνας! του πατέρα! κανενός αλλουνού!!

Ποια τιμωρία αξίζει του Σερίφη, του νταή, του ανειδίκευτου φρουρού?

Θα’θελα να τον σκίσω, να τον τσακίσω, να τον λιώσω, να τον ξεφλουδίσω…

Μπαίνει ποτέ η βρισιά, το μπουκάλι, το καδρόνι, η πέτρα κι η μολότοφ, κόντρα στη ζωή?

Ποιοι είναι αυτοί οι υπάνθρωποι τραμπούκοι που τάχθηκαν να μας προστατεύουν κι ανεξέλεγκτα αποφασίζουν για ζωές?

Ποιοι είναι αυτοί οι αντιεξουσιαστές που εξουσιάζουν τα Εξάρχεια, που καίνε, σπάζουν και ρημάζουν?

… κι αν το δεκαπεντάχρονο αγγελούδι δεν έμενε στο Ψυχικό αλλά στο Γκάζι …?? κι αν το λέγανε Μουράτ, …???

Ποια Δημοκρατία ρε γαμώτο…..???

2008-07-15T08:58:00.002+03:00

... διασχίζω την κοιλάδα του Ανθεμούντα .....

μετράω ..... ένα, δυό, τρία, ......είκοσι, .......σαράντα....

Πάνω από πενήντα "κανόνια" πετάνε νερό ........

κι εγώ αγωνίζομαι μ' ένα ποτήρι κι' οδοντόβουρτσα ..................

... κι ο μπαξές...

2008-05-15T09:02:00.003+03:00

.. με τα χειμωνιάτικα που απομείνανε....

ολίγες αγγινάρες...

ο μαϊντανός...

οι σαλάτες...

τα μαρούλια....

τα κρομμύδια...

καροτάκια....

φινόκια ...

ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΣΟΔΕΙΑ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ....

Το λουλουδάκι του μπαξέ...

2008-05-12T21:12:00.002+03:00

Χωρίς τίτλο...

2008-05-12T13:50:00.002+03:00

Τα Γιργίργια κι ο μεζές τους.

2008-05-08T13:40:00.003+03:00

Καλό γιαλό έχουμ’ απόψε κι ο κόλπος γιόμισε γιργίργια που καταφτάσανε απ΄ολούθε.

Σαρανταδυό μέτρησα στο λιμανάκι και τώρα μες το δείλι, δέκα, έντεκα, δώδεκα στη σειρά μετρώ, τό’να πίσω στ΄άλλο, ν’ αρμενίζουν κόντρα στην ηλιόστρατα, ίσαμε νάβρουν το μέρος το καλό, για ν’ αράξουνε και να αμολήσουνε τις λάμπες.

Πριν ακόμη χαθεί το φως ανάβουνε κι η θάλασσα στολίζεται γιορτινά.

Με το σκοτάδι μοιάζουν γιορντάνια που φεγγοβολάνε, σα νάχει πανηγύρι η θάλασσα.

Πρωί πρωί αποκομίζω μια στάλα απ΄τη σοδειά τους κι αφού σα γατιά πεινασμένα την τσακίζουμε, με λαδοψαρωμένα χέρια φωτογραφίζω τ΄απομεινάρια…. έτσι,… για μεζέ…

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!!

Πενία τέχνας κατεργάζεται

2007-12-06T11:01:00.000+02:00

Εδώ και πάνω από δέκα χρόνια και μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα για λόγους αποτοξίνωσης να ακολουθώ κάποιες απ΄ τις νηστείες που ορίζει η ορθόδοξη εκκλησία. Η αλήθεια είναι πως ποτέ μέχρι τότε δεν είχα ασχοληθεί με το θέμα εκκλησία – νηστεία, περισσότερο από αντίδραση στη θεολόγο μάνα μου και από αδιαφορία, παρά από πεποίθηση. Έτσι όταν κατά το ’95 έπεσε στα χέρια μου ένα τευχίδιο απ΄αυτά που μοιράζουν οι επίτροποι στις εκκλησιές και ενώ κάπνιζα το τέταρτο τσιγάρο με τον πρωϊνό μου καφέ (γιατί όπως είναι άλλωστε ευρέως γνωστό … όταν ξυπνάω το πρωί τα βλέπω όλα μαύρα, θέλω μια κούπα με καφέ και τέσσερα τσιγάρα) το ξεφύλλισα και (μάλλον φλασιά απ΄το Άγιο Πνεύμα ήτανε) διαπίστωσα πως οι νηστείες που επιβάλλονταν για ν αγιάσεις, ήταν πολύ σωστά μοιρασμένες μέσα στο χρόνο για να αποτοξινωθείς. Και επειδή έχω αυτογνωσία και λαιμαργία κι΄οι καταχρήσεις που κάνω και με το φαγητό και με το ποτό πλείστες είναι, αποφάσισα να τις τηρήσω.

Άρχισα λοιπόν με σαρανταήμερη νηστεία πριν τα χριστούγεννα (με επιτρεπόμενη την κατανάλωση ψαριού), πενηνταήμερη πριν το Πάσχα (χωρίς τίποτε ζωικό) και μια δεκαπενθήμερη το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου. Η τελευταία δεν κράτησε για πολλά χρόνια γιατί το καλοκαιράκι είναι πλάνο και ως πλάνο με πλανεύει κι εμένα κι έτσι πλανεμένη που να νηστέψω η έρμη!! Για αντιστάθμισμα επέβαλα στον εαυτό μου να μη κάνει ούτε μια μικρή παρασπονδία στις άλλες δυο περιόδους.

Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια, χωρίς τις υπερβολές της αποχής από λάδι, γευστικές ηδονές, ποτό, σεξ και τα ρέστα. Κάποια στιγμή προχτές λοιπόν που μου την έδωσε με τα φασολάκια και τις πατάτες γιαχνί, έπραξα ακολούθως :

(η φωτο είναι κλεμμένη ....αλλά μοιάζει ...)

Νηστίσιμη Ηδονή

Ταλιατέλες
3 Λιαστές ντομάτες
4 πράσινες ελιές χαλκιδικής ή 5-6 απ΄άλλα μέρη της Ελλάδας
ένα κουταλάκι κάππαρη
σκορδόλαδο
½ κονσέρβα τόνο
κόλιανδρο
κόκκινο καπνιστό πιπέρι
ένα σφηνάκι λευκό κρασί
ρόκα

Έβρασα για 7 λεπτά σ΄αλατισμένο νερό τις χειροποίητες ταλιατέλες μου και τις στράγγισα καλά, κρατώντας δυο κουταλιές της σούπας απ΄το ζουμί τους σε κρύο τεφάλ τηγάνι.

Έκοψα λωρίδες από τρεις λιαστές ντομάτες, φέτες από 4 πράσινες ελιές και μαζί με μια κουταλιά του γλυκού κάππαρη τάριξα στο τεφάλ και το βαλα στη φωτιά. Πρόσθεσα ένα κουταλάκι του γλυκού σκορδόλαδο, κι αφού πήραν μια βράση, έριξα μέσα μισή κονσέρβα τόνο, σπάζοντάς τη σε κομμάτια.

Με το που τέλειωσαν τα υγρά και πήρε να τσιγαρίζεται, έριξα μέσα λίγη σκόνη κόλιανδρο και περισσότερο κόκκινο καπνιστό πιπέρι, έσβησα με ένα σφηνάκι λευκό κρασί, έριξα και τις ταλιατέλες κι ανακάτεψα.

Σέρβιρα σε βαθύ πιάτο και πασπάλισα με ψιλοκομμένη ρόκα … κι ούτε φαντάζεστε πως γρύλιζα καθώς το έτρωγα κι έπινα κόκκινο μερλό, παρ΄ότι τόσβυσα με λευκό!!!

... Η συνέχεια ...

2007-12-03T20:36:00.000+02:00

ΣΑΠΟΥΝΙΑ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΑ

Από λάδι βιολογικής καλλιέργειας, προσφορά της Σταματίας και του Στάμου που μόνοι τους τα φτιάχνουν και τα στολίζουν ...

ΜΕΡΛΟΣΤΑΓΜΑ ΔΙΠΛΟΒΡΑΣΜΕΝΟ

Τσίπουρο με γλυκάνισσο, διπλοβρασμένο, από μούστο μερλό που κάθε Οκτώβρη το ψήνουμε στην Νέα Ηράκλεια Χαλκιδικής, πάντα με καλή παρέα ....

ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΕΛΙΕΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Πράσινες ελιές απ' τα δέντρα μας στον Αη Μάμα. Σπέσιαλ συνταγή και κατασκευή Ντίνου που τις πλένει, τις χαιδέυει, τις χαράζει και τις γιομίζει βότανα και μυστικά τερτίπια...

ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ΚΥΔΩΝΙ

Από Βιολογικής καλλιέργειας κυδώνια, μόλις προχτές την έφτιαξα και την μοσχομύρισα με δενδρισάκι απ΄τη γλάστρα της μάνας μου.

... κι άλλα πολλά έπρεπε να κάνω για το Παζάρι των Δρόμων, μα πολλή η δουλειά και μικρός ο κύκλος της μέρας... Είθε του χρόνου πιότερα να μπορέσω να κατασκευάσω και να φέρω στο παζάρι...

Εδώ το καλό το εμπόρευμααααα!!!!!

Κι όλα αυτά θα τα βρείτε :

το Σάββατο 8 (10:00 π.μ. – 22:00 μ.μ.)

και την Κυριακή 9 Δεκεμβρίου (10:00 π.μ. – 20:00 μ.μ.)

στο καθιερωμένο Χριστουγεννιάτικο Bazaar,

Περσεφόνης 49, 3ος όροφος, δίπλα στο σταθμό του μετρό «Κεραμεικός».

Καλήν αντάμωση!

ΕΔΩ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΑΑΑ ! ! !

2007-12-02T20:47:00.000+02:00

Έφτασε η 8- 9 Δεκέμβρη και άρχισαν οι ετοιμασίες για τα καλούδια που θα κατεβάσω στο Παζάρι των Δρόμων.

Δεν ξέρω αν θαναι νόστιμα, γκουρμέ, ντελικάτα ή ότι άλλο ... θάναι όμως πλημμυρισμένα μ΄αγάπη και νοιάξιμο.

Το καλό το πράμα όμως, θέλει και διαφήμηση γιαυτό και ΄ξεσκονίζω το αραχνιασμένο μου μπλόγκ κι αρχίζω....

ΠΕΛΤΕΣ ΚΥΔΩΝΙ

Από βιολογικά κυδώνια χιλιοτρυπημένα και χιλιοσημαδεμένα, αλλά αράντιστα, χωρίς λιπάσματα. Χρώμα ρουμπινί που κλείνει μεσ' το βαζάκι δροσερό, γλυκό φιλί από ρόδινα χείλη...

ΛΑΔΙΑ ΑΡΩΜΑΤΙΣΜΕΝΑ

Λάδι απ΄τον Άγιο Μάμα και βότανα απ΄την αυλή μου. Θυμάρι, ρίγανη, βασιλικός, δεντρολίβανο, φασκόμηλο κι άλλα πολλά, αφήνονται μες το λαδάκι, ζευγαρωμένα με πράσινα, ρόζ και μάυρα πιπέρια, σκόρδα κανέλες κι άλλα μυριστικά. Το καθένα μπουκαλάκι με οδηγίες χρήσης του λαδιού.

ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΠΝΙΣΤΟ ΠΙΠΕΡΙ

Από το Πόζαρ, φρέσκο πήγε και μούφερε η κυρα-Ιορδάνα και γω το στρίμωξα σε βαζάκια και ξεχώρισα το καυτερό απ΄το γλυκό... Άρωμα που ή σε απογειώνει ή σε κάνει να το μισήσεις...γεύση όμως που σε κάνει να κλείνεις τα μάτια ....

ΕΛΙΕΣ ΤΣΑΚΙΣΤΕΣ

Με ρίγανη και λεμόνι, στολισμένες με ρόζ πιπέρι, οι ελιές μαζεμένες μια μιά απ' τα δέντρα μας, τσακίστηκαν με πέτρες πουχω φέρει απ΄την παραλία των Φλογητών.

...... συνεχίζεται ........

Εδώ είμαι ....

2007-11-28T10:34:00.000+02:00

... αλλά δεν προφταίνω ....
Σύντομα θα ξαναεμφανιστώ για να διαφημίσω τα προϊόντα που θα κατεβάσω στο "Παζάρι των Δρόμων"....

Υφαρπαγή ψήφου …..

2007-09-26T14:04:00.000+03:00

Ψήφο εμπιστοσύνης ζήτησε ο Γιώργος απ’ την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και «έπαθαν πλάκα» όλοι!!!

Διασπάται η ενότητα, είπε μάλιστα ο Σημίτης...

Τι λες ρε μεγάλε!!!

Ποια ενότητα επαγγέλλεστε όλοι???

Εμείς το καταλάβαμε! … εσείς ακόμη???

Ας πέσουν κάποτε οι μάσκες κι ας βγείτε πίσω απ΄τα δάχτυλα που κρύβεστε, μπας και καθαρίσει το τοπίο!!

Ως πότε, παιχνίδια εξουσίας θα παίζετε ??

Εκλογικό τραπέζι.

2007-09-14T11:29:00.000+03:00

Μέρες που είναι, είπα να κάνω το τραπέζι στα παλικάρια μας που αγωνίζονται όλα για να μας σώσουν κι έχουν ξοδέψει όλη τους την ενέργεια ώστε να μας πείσουν γι΄αυτό. ΜΑΖΙ λοιπόν θα τους καλέσω ανήμερα τις εκλογές και το μενού θάναι πολύπλοκο, ότι του πρέπει του καθένα!

Τον Κώστα θα τον φιλέψω «Παπουτσάκια», στο χέρι μάλλον, γιατί αυτό ΚΥΡΙΩΣ φιλοδοξώ.

Τον Γιώργο «Κουκιά λαδερά», που αν κι εμένα δε μ΄αρέσουν και δεν έχω δοκιμάσει ποτέ, σ΄αυτόν θα φανούν μάλλον χρήσιμα, ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ να τα χωνέψει εύκολα και τ΄αποτέλεσμα να μη προκύψει πολύ βρωμερό.

Για τον Αλαβάνο θα κάνω «Χουνκιάρ Μπεγιεντί», γιατί σ΄αυτές τις εκλογές είναι αυτός που θα ευχαριστηθεί περισσότερο απ΄όλους, αυτό είναι το ΜΟΝΟ σίγουρο!

Την Αλέκα θα την τρατάρω «Μπομπότα» (είδα πρόσφατα μια συνταγή στο Hungry for Life) και τέλος πάντων είν’ ένα φαγητό που μου θυμίζει διηγήσεις για την κατοχή…

Για τον Παπαθεμελή έβαλα να βράσω στάρι, θα κάνω τα ωραιότερα «Kόλλυβα» που έχω κάνει ποτέ!

Όσο για τον Καρά, δε θα τον καλέσω στο τραπέζι (έχουμε και κάποιες αρχές στην τελική …)! Αντ΄αυτού θα καλέσω την Έφη Σαρρή, για την οποία θα βάψω «Πασχαλινά κόκκινα αυγά» που πάνε και με τη Σταύρωση!

Όπως καταλάβατε, ίσως φταίνε οι ρίζες που είναι βαθιές, ίσως κι η ταχύτητα που είναι κεκτημένη και θα το παίξω το παιχνίδι του δικομματισμού … συγχωρήστε με!

ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ!

Κρίθμον το παράλιον.

2007-09-06T08:55:00.000+03:00

Αν θες το στόμα σου να πλημμυρίσει θάλασσα,
αν θες ν΄ανασάνεις και να πλανηθείς σ΄ακρογιαλιές γνώριμες κι αγαπημένες
αν ο χειμώνας σε βαραίνει και σε θλίβει … ,
ανοίγεις το βαζάκι,
τσιμπάς με τα δυο δάχτυλα μια τούφα κρίταμα
κι ηδονικά τ΄απιθώνεις στην πικραμένη σου γλώσσα.
Το τσίπουρο θάρθει σαν κύμμα μετά
και θ΄αγκαλιάσει όλα τ΄αρώματα που θ΄αναβλύζουν …

ΚΡΙΤΑΜΑ ΤΟΥΡΣΙ
Βράζω λευκό κρασί και ζεματάω εντός του τούφες από κρίταμα φρέσκα για 1-2 λεπτά.

Με το που θα κρυώσουν κρίταμα και κρασί, γεμίζω τα βαζάκια μου καλά με κρίταμα, ρίχνω μια κουταλιά χοντρό αλάτι κι απογεμίζω με το βρασμένο κρασί.

Κλείνω καλά το καπάκι και φυλάω στο ψυγείο για ώρα ανάγκης …

Τα κρίταμα φυτρώνουν σε βράχια κοντά στη θάλασσα γι αυτό και την κρατάνε εντός τους.

Εμένα μου τα φέρνει η Αγάπη (καλή της ώρα…) απ΄τη Γερακινή κι εγώ γι’ αντίδωρο της χαρίζω ένα βαζάκι φτιαγμένο με την παραπάνω συνταγή, που μου την ιστόρησε ο Δημήτρης ο Ρουσουνέλος, (καλή του ώρα κι αυτουνού) …

Τραχανοσεπτέμβρης !

2007-09-04T11:19:00.000+03:00

Με μπουνάτσες και μποφόρια, ταξιδεύουν τα βαπόρια κι έτσι κι εγώ παρά το μούδιασμα απ΄την κόλαση που ζει η πατρίδα μου, αρχίζω τα Σετεμβριάτικα μαγειρέματα, αγνοώντας προκλητικά τις επερχόμενες εκλογές και τους τηλεοπτικούς σκυλοκαυγάδες που ενέχουν τον κίνδυνο να μου παραξυνίσουν τον τραχανά μου.

Ετοιμοπόλεμη λοιπόν, με κόσκινα νιούτσικα απ΄του Αϊ Μάμα το παναϋρ αγορασμένα, με κουτάλες και χύτρες στην παράταξη ξεκινάω τα μαγειρέματά μου, που είθε καλοφάγωτα, μ΄αγαπημένες συντροφίες να’ναι και φέτο!

... όταν "συνομοτεί το σύμπαν", τελικά .... - Τράβηξα χτες φωτό των υπολειμάτων των περσινών τραχανάδων για να τις ποστάρω σήμερα στο μπλόγκ... Μόλις ήρθα στο γραφείο διαπίστωσα πως έχω αντάπτορα από άλλη μηχανή εδώ, ενώ της συγκεκριμένης μηχανής τον έχω αφήσει στα Φλογητά ... "Δε βαριέσαι" λέω, θα φωτογραφήσω με το κινητό την κάμερα και θα στείλω τη φωτό με μέιλ... (χα χα) Ίσα που πρόλαβε να φύγει το μέιλ και το κινητό έσβυσε .. τέλειωσε η μπαταρία ... Από βδομάδα θα βάλω πιο "πρέπουσα" φωτό ..

(αναδημοσιεύω από παλιό μου άρθρο στο αγαπημένο Hungry)

ΓΛΥΚΟΣ ΤΡΑΧΑΝΑΣ (ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ)
(Χρησιμοποιείται σε γεμίσεις κρεατικών αντί ρυζιού, ή για να τραβήξει
τα πολλά υγρά σε χορτογεμίσεις. Γίνεται και φαγητό.)

Υλικά
1 κιλό σπασμένο σιτάρι (γιοτζές) - Προσοχή ΟΧΙ πλιγούρι!
750 γρ γάλα
1 κουτ. γλυκού αλάτι
μια μύτη μπαχάρι τριμμένο

Εκτέλεση
Βάζουμε το γάλα να βράσει και ρίχνουμε το αλάτι και το μπαχάρι. Μόλις κοχλάσει, ρίχνουμε μέσα το σπασμένο σιτάρι, ανακατεύουμε, σβήνουμε τη φωτιά και σκεπάζουμε με πετσέτα και το καπάκι. Αφού πιει το γάλα και
κρυώσει, το περνάμε από το κόσκινο (ή τρυπητό) για να χωρίσουν τα κομματάκια του σταριού και το στρώνουμε σ΄ένα τραπέζι πάνω σε καθαρό πανί για να στεγνώσει. Κατά διαστήματα το ανακατεύουμε με το χέρι.
Όταν στεγνώσει καλά, το μαζεύουμε σε πάνινη σακούλα.

ΞΙΝΟΣ ΤΡΑΧΑΝΑΣ
(Γίνεται σούπα )

Υλικά
750 γρ γιαούρτι
250 γρ γάλα
(η παλιά συνταγή λέει πως μαζεύουμε για 15 μέρες γάλα, που το αφήνουμε να ξινίσει, αλλά βάλτε γιαούρτι για καλό και για κακό, γιατί τα σημερινά, παστεριωμένα γάλατα, δεν ξέρω πως αντιδρούν στο ξίνισμα!!!!!)
250 γρ σιμιγδάλι ψιλό
800 γρ – 1 κιλό αλεύρι (όσο πάρει για σφιχτή ζύμη)

Εκτέλεση
Κάνουμε σφιχτή ζύμη με τα υλικά και την κόβουμε σε μικρά, πλακέ πιτάκια, τα οποία αφήνουμε να στεγνώσουν, κόβοντάς τα κάθε τόσο σε μικρότερα. Όταν στεγνώσουν αρκετά, τα τρίβουμε στο κόσκινο και αφήνουμε σε καθαρή επιφάνεια απλωτά να στεγνώσει πολύ καλά, ανακατεύοντας κάθε τόσο με το χέρι.

ΤΡΑΧΑΝΑΣ ΝΗΣΤΙΣΙΜΟΣ
(Γίνεται σούπα )

Υλικά
Δυο κολοκύθια
Μια μελιτζάνα
5-6 κόκκινες πιπεριές
μια μεγάλη ντομάτα
3 πράσα φρέσκα φρέσκα
κόκκινο γλυκό πιπέρι
αλάτι

Εκτέλεση
Ψιλοκόβω το πράσο, ξεφλουδίζω τη μελιτζάνα και την κόβω κομμάτια, ξύνω και κόβω και το κολοκύθι, ξεφλουδίζω τη ντομάτα και την τρίβω στο ρεντέ, καθαρίζω τις πιπεριές από τους σπόρους και όλα μαζί με αλάτι και ελάχιστο νεράκι τα βράζω σε χαμηλή φωτιά μέχρι να λιώσουν, συμπληρώνοντας αν χρειάζεται ελάχιστο νερό. Αφαιρώ τη φλούδα της κόκκινης πιπεριάς, ρίχνω ενισχυτικά και μια κουταλιά κόκκινο γλυκό πιπέρι και λιώνω στο μύλο του πουρέ. Μόλις κρυώσει, ρίχνω αλεύρι όσο σηκώσει για μια πολύ σφιχτή ζύμη, κόβω πιτάκια, απλώνω να ξεραθούν και ακολουθώ τη διαδικασία για το στέγνωμα του τραχανά (όσο ξεραίνεται, κόβουμε όλο και μικρότερα κομματάκια, στο τέλος τρίβουμε στο κόσκινο κλπ.).

Φυλάω τους τραχανάδες σε γυάλινο βάζο με τούλι για καπάκι ή σε πάνινη σακούλα. (Πρέπει να αερίζεται τουλάχιστο στην αρχή)

Υ.Γ.Τα στεγνώματα των τραχανάδων, πρέπει να γίνονται στη σκιά και σε περιβάλλον καθαρό! Καλά είναι να υπάρχει ρεύμα αέρα για να στεγνώσουν πιο γρήγορα. Υπάρχει βέβαια και η λύση του φούρνου, στο πολύ χαμηλό, για το στέγνωμα, αλλά έχω την αίσθηση ότι ο ξινός τουλάχιστον, γίνεται νοστιμότερος αν στεγνώσει αργά. Σημαντικό για να μη χαλάσει ο τραχανάς είναι να στεγνώσει πολύ καλά. Θυμάμαι το τραπέζι στο σαλόνι της γιαγιάς να έχει στρωμένο τραχανά δυο τρεις μέρες και τη γιαγιά να μας κυνηγάει, γιατί το καλύτερό μας, ήταν να κάνουμε σχέδια με τα βρόμικα χέρια μας πάνω στον τραχανά.
Καλές μαγειριές!!!!!

Ξ Ε Φ Τ Ι Λ Α ! ! ! !

2007-08-29T09:58:00.000+03:00

Κοίτα να δεις ΡΕ

που η ζωή ενός Ισπανού ποδοσφαιριστή

είναι πιο βαριά

απο τη ζωή 63 Ελλήνων . . . . . !

Ε κ ε ί . . . . .

2007-08-28T10:31:00.000+03:00

... που φύτρωνε φλισκούνι κι' άγρια μέντα ........

Τι γρήγορα !!!

2007-08-23T15:08:00.000+03:00

Ξέβρασε ο γιαλός έναν νεκρό κορμοράνο μόνο, δίχως το ταίρι του, όρμησε τότες μια μέδουσα μεγάλη καφετιά, άρχισε να του αναδεύει το κεφάλι και πήγε και θρονιάστηκε απάνω του ωσάν λοφίο περίτεχνο τη μια, ωσάν κράνος καφέ στρατιωτικό την άλλη, όμοια με το πηγαινέλα που’ φτιαχνε το κύμα.

Οι λιόσποροι γείρανε λιπόθυμοι, γιά νυσταγμένοι τα βαριά τους γιομάτα κεφάλια κι έπαψαν να κοιτούν τον ήλιο κι οι κρίνοι του γιαλού ξανθίσανε και πρήστηκαν από το νέο σπόρο.

Αϊ-Μάμα παναϋρ την άλλη βδομάδα ….

Τι γρήγορα που πέρασε το καλοκαίρι φέτο…!

Μήπως βρήκε κανέις τη μπάλα ??? ...

2007-07-30T09:39:00.000+03:00

... γιατι εγώ την έχασα ....

Τα γλέντια μας ...

2007-06-21T12:57:00.000+03:00

Τα γλέντια πολλά στο σπίτι μας. Κάθε Σαββατόβραδο, κόσμος πολύς, παρέα αγαπημένη που η χρυσοχέρα, εργαζόμενη μάνα μου καλοφρόντιζε τρατάροντας πίτες κι άλλα πολλά που’ χε μάθει απ΄την κυρα Σαραφεία, τη Θρακιώτισσα μάνα της! Παρέα απ΄το Πανεπιστήμιο της Σαλονίκης, Μαθηματικοί, Φυσικοί, Φιλόλογοι, όλοι της ίδιας γενιάς, της γενιάς που αναζήτησε κι έστησε πολλά απ΄τα σημερινά! Της γενιάς που ακόμα αναζητά γιατί έτσι έμαθε… Της γενιάς που η χούντα κυνηγούσε!

Και μαζεύονταν σπίτι μας κι όλο το μικρό σαλόνι μας γινότανε ένα μεγάλο τραπέζι κι αυτοί γύρω-γύρω με τα κρασιά τους τραγουδούσαν. Κι ύστερα απ΄το κρασί και το τραγούδι, έφερνε ο πατέρας μου μια μαγνητοταινία απ΄τη μέσα κάμαρα κι άκουγαν κρυφά Θεοδωράκη, στο γκρί φορητό Grundich. Τότε, εμάς τα παιδιά, μας πήγαιναν στο άλλο δωμάτιο, το δικό μου και πολύ σιγά έβαζαν τα τραγούδια και σιγοτραγουδούσαν κι αυτοί μαζί. Αυτό βέβαια γίνονταν αργά, όταν μεράκλωναν, γιατί στην αρχή λέγανε άλλα, νόμιμα, λέγανε κι εκείνο το “... μας κλέψαν την Αννούλα, Αννούλα μας γλυκιά!”. Κι η κυρία Αννούλα χαμογελούσε κι εγώ ήμουν σίγουρη πως δικό της ήτανε το τραγούδι κι αναρωτιόμουνα ποια ήτανε τα τρία Βολιώτικα παιδιά που την κλέψανε και πως τα κατάφερε και γλίτωσε!

Η κυρία Αννούλα! Πόσο όμορφη ήταν! Σαν Ινδιάνα με τα ολόισια κατάμαυρα μαλλιά της. Πόσο αγέρωχη! Τη φέρνω στο νου μου κι η εικόνα παγώνει απ’ τη σπαραχτική κραυγή! «Αχ Άσπα!! Που είναι ο Γιώργος Άσπα μου?» . Με γονάτισε κείνη τη μέρα. Ανταμώσαμε, εφτά χρόνια μετά τον άδικο χαμό του εικοσιοχτάχρονου γιου της και δικού μου παιδικού φίλου, του Γιώργου, σε τροχαίο κι η τσακισμένη Αννούλα με γκρίζα τα μαλλιά ξεκίνησε το μοιρολόι με το που μ΄αντάμωσε.

Ήταν εκεί, κάτω απ΄τη σκιά του Όλυμπου που δρόσιζε τα εφηβικά μας καλοκαίρια, κείνα τα μακρινά καλοκαίρια που οι νύχτες γέμιζαν από κιθάρες και μπουζούκι κι οι μέρες ξεχείλιζαν απ’ τα θαλασσινά παιχνίδια. Ήταν εκεί, στο Λιτόχωρο, στο μεγάλο πάρκο ή στο θερινό το σινεμά ή στο καφενείο που έκανε στάση το ΚΤΕΛ ή πιο πέρα, στους ΜΥΛΟΥΣ που μετρούσαμε φραγκοδίφραγκα και μοιραζόμασταν στα τέσσερα μια πουτίγκα, ένα σακουλάκι πασατέμπο ή ένα σουβλάκι .... Ήταν εκεί, στις σιωπηλές πορείες μας δίπλα στον Ενιπέα και στα πεισμωμένα μας μακροβούτια στο γιαλό του DOLFIN ... κι ήμασταν οι ίδιοι… κείνοι που άκουγαν Θεοδωράκη κι εμείς που απ΄το διπλανό δωμάτιο στήναμε αυτί ….αλλά ήμασταν λειψοί … κι εκείνοι κι εμείς …

Ο μπαρμπα-Γιώργης

2007-06-15T13:37:00.000+03:00

Τρεις κόρες είχε! Τη Φωτεινή, την Αγνή και τη Βιολέτα. Ένα παιδί, τον πατέρα μου και τρία κουρίτσα! Γαλανομάτες, όμορφες, ξανθιές κι οι τρεις σαν άγγελοι! Στα παλιά του τεφτέρια που τα κληρονόμησα μαζί με το επώνυμο, γράφει τα ψώνια που έκανε “δια προίκαν Αγνής, είς τεντζερές”, “δια προίκαν Βιολέτας, σινδόνια” . Όλα τα λογάριαζε και τα μετρούσε ο παππούς! Τι να΄κανε, ένας μισθός έμπαινε στο σπίτι και μ΄αυτόν έπρεπε να τους ταΐσει, να τους σπουδάσει και να φτιάξει και τρεις προίκες.

Δάσκαλος γαρ ο μπαρμπα-Γιώργης, οι κόρες έπρεπε να σπουδάσουν! Όλες, εκτός από μια που θα’μενε να βοηθάει τη μάνα! Ο κλήρος έπεσε στην Αγνή, τη δεύτερη, την πιο έξυπνη, αυτήν που ήθελε να σπουδάσει. Έκλαψε, μουλεγε ο πατέρας μου η Νούλα τότε, τσίριξε, φώναξε, αλλά ο “μπαμπάκας” είχε αποφασίσει. Όπως αποφάσισε κι όταν την πάντρεψε. Η Φώτω, έγινε δασκάλα κι η Βιολέτα, η μικρή άτυχη Βιολέτα, τέλειωσε τη φιλοσοφική. Ντροπαλή κι αναποφάσιστη η Φώτω, όλο άρρωστη ήταν και η προσοχή ήταν στραμμένη σ΄εκείνη. “Πονάει ο λαιμός μου” έλεγε η Βιολέτα, “πιες ένα ζεστό” της λέγανε. Όταν πια εγχείρισε τις αμυγδαλές, ήταν αργά. Η ζημιά στην καρδιά είχε γίνει. Κι αυτή η ζημιά σφράγισε όλη τη σύντομη ζωή της...

Η ξανθιά, γαλανομάτα, αέρινη κι όμορφη σαν τ’ όνομά της Βιολέτα, φοιτήτρια ούσα, γνωρίστηκε με τον Αρχέλαο. Της Φιλοσοφικής κι αυτός, ένα πανύψηλο αδύνατο φτωχόπαιδο, ορφανό που για να βοηθήσει την κυρα Βαϊτσα τη μάνα του, δούλευε από μικρό παιδί στο Δήμο. Κάθε που σουρούπωνε γύριζε τις γειτονιές κι άναβε τις λάμπες του Δήμου.

Μεγάλος έρωτας, μεγάλη αγάπη, Αρχούλης και Βιολέτα ζευγαρώνουν. Διορίζονται κι αφού γυρίζουν όλη την Ελλάδα με την αρρώστια της Βιολέτας να τους βασανίζει και τους δυο, καταλήγουν στη Σαλονίκη.

Είναι οι πιο νέοι θείοι μου και οι πιο κεφάτοι. Καλαμπούρια, παιχνίδια μαζί μου, βόλτες. Αγαπημένη θεία, αγαπημένος θείος.

Η καταγωγή του Αρχούλη απο το Μελισσοχώρι, ένα χωριό έξω απ τη Σαλονίκη που παλιά το λέγανε Μπάλτζα. Αγαπημένο του φαϊ η τοπική «Κολομπαρίνα». Πάντα νόμιζα πως με δούλευαν όταν μου τόλεγαν… Άγνωστη γεύση, μέχρι που έμαθε για χάρη του να το φτιάχνει η Βιολέτα …. Κι ήρθε κι έγινε η πιο αγαπημένη, η πιο δροσερή γεύση που στρογγυλοκάθεται σε όλα τα καλοκαιρινά μου τραπέζια. Λίγο από Βιολέτα που μου λείπει ίσως μου θυμίζει, λίγο από Αρχούλη που πρόσφατα έφυγε κι αυτός να την ανταμώσει, πολύ από αυλές Ελληνικές ….άντε να δούμε καλοκαίρι!!!

Κολομπαρίνα
(παραδοσιακή, γυμνή κολοκυθόπιτα της Μακεδονίας)

ΥΛΙΚΑ
1 κιλό κολοκύθι τριμμένο στο χοντρό τρίφτη
3 αυγά
¼ κιλού τυρί φέτα
μια χούφτα γεμάτη σταρένιο γλυκό τραχανά ή πλιγούρι
μπόλικο δυόσμο
λίγο αλάτι (ανάλογα με τη φέτα) – πιπέρι
Φρυγανιά τριμμένη (ή καλαμποκίσιο αλεύρι)
λάδι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Τρίβουμε με αλάτι το κολοκύθι και το αφήνουμε καμιά ώρα να βγάλει τα νερά του. Το στραγγίζουμε καλά και προσθέτουμε μέσα τα αβγά, το πλιγούρι, το τυρί τριμμένο στο χοντρό τρίφτη, το πιπέρι, το δυόσμο ψιλοκομμένο (μπορείς αντί δυόσμου να βάλεις άνηθο ή ΚΑΙ άνηθο) και τρεις κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο.

Σ΄ένα ταψάκι ρίχνουμε λάδι στα τοιχώματα και στον πάτο και πασπαλίζουμε μπόλικη τριμμένη φρυγανιά. Αδειάζουμε το μείγμα και σκεπάζουμε πάλι με τριμμένη φρυγανιά. Η παραδοσιακή συνταγή, δεν έχει φρυγανιά αλλά καλαμποκίσιο αλεύρι που απογειώνει τη γεύση.

Εγώ για ευκολία το κάνω με φρυγανιά που πλησιάζει το αποτέλεσμα..

Κ Α Λ Ο Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Ρ Ι !

Το πατρικό μου ...

2007-06-13T11:54:00.001+03:00

Λάδι του Νίκου Φωτάκη

Παλιά Χαριλάου! Καμιά σχέση με τη σημερινή! Τα περισσότερα σπίτια, πρώην στάβλοι του Γαλλικού ιππικού, μακρόστενα κτίρια, που έβλεπαν σε δυο δρόμους και έτσι στέγαζαν δυο σπίτια. Ανάμεσα σ΄αυτά, οι στρατώνες, ένα τετράγωνο κτίριο, περιμετρικά χτισμένο, με μια μεγάλη αυλή στη μέση και με τις «Πορτάρες» που σε οδηγούσαν σ΄αυτή στις δυο μεριές του. Καταμεσής της αυλής μια βρύση και γύρω γύρω μικρά σπιτάκια, δυο καμαρούλες και μια μικρή κουζίνα, χωρίς αποχωρητήριο! Οι καμπινέδες ήταν κοινοί, σε μιαν άκρη της αυλής. Εφτά οικογένειες ζούσαν εκεί και τα μοιράζονταν όλα και τις φιλίες και τις χαρές και τους καβγάδες! Εκεί είχε και το «ραφτάδικο» ο μπάμπάς της φιλενάδας μου της Αννούλας. Καθισμένος οκλαδόν πάνω στον πάγκο, ο κυρ-Σαράντης, έραβε απ΄το πρωί ίσαμε τη νύχτα, αμίλητος, αγέλαστος, τι σακάκια, τι πουκάμισα, τι πανταλόνια.Έκοβε κι έραβε κι έραβε κι έραβε…

Το δικό μας σπίτι, ήταν απέναντι απ΄την ανατολική πορτάρα και ήταν το παλιό σπίτι των αξιωματικών. Με τρία δωμάτια. Το ένα, δίπλα στο σαλόνι κι ανάμεσα στην κουζίνα και στην κρεβατοκάμαρα των γονιών μου, κέντρο διερχομένων δηλαδή, όχι δωμάτιο ήταν το δικό μου. Σαλόνι, κουζίνα, τουαλέτα και αποθήκη αποτελούσαν το κεντρικό οικοδόμημα και ένα μεγάλο πλυσταριό στην άκρη του κήπου, χρησίμευε σαν αποθήκη κι εργαστήρι του παππού. Μια σιδερένια στρόγγυλη σκάλα ανέβαζε στην ταράτσα που άπλωνε η μάνα μου τις αστραφτερές της μπουγάδες κι έριχνε και κάνα δάκρυ κρυφά απ΄το μάτι της πεθεράς που σημειωτέον, ζούσε μαζί μας! Δυτικομακεδών ο πατέρας και η παράδοση τον επιβάρυνε με τη φροντίδα των γονιών του που τους είχε μαζί του στο σπίτι.

Ο κήπος μας ήταν φημισμένος σ΄όλη τη γειτονιά. Μ΄ένα στρόγγυλο κιόσκι σκεπασμένο με τριανταφυλλιές και πορτοκαλί χωνάκια στη μέση, με παρτέρια τριγυρισμένα με γαρυφαλάκια και γιομάτα ντάλιες, με διαδρόμους σκεπασμένους απ΄τα αναρριχώμενα, με πασχαλιές ροδιές και δάφνες και με δυο θεόρατα κυπαρίσσια να επιβλέπουν όλη τη Χαριλάου στην πίσω του μεριά.

Ο μπάρμπα – Γιώργης ο πανύψηλος παππούς μου τον φρόντιζε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από μικρή συνδύαζα τραγούδια μ΄ανθρώπους. Και θεωρούσα πως είναι γι αυτούς γραμμένα. Έτσι, όταν και σήμερα ακόμη ακούω “Ο κυρ – Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή ….” Θυμάμαι τον μπάρμπα – Γιώργη. Ίσως εκείνο το “κι ένα λουλούδι, πάντα φορούσε…” να είν’ αυτό που μου τον φέρνει στο νου. Θεόρατο και χαμογελαστό τον θυμάμαι, μ΄ένα γαρυφαλάκι ανάμεσα στα χείλια και με ένα ψάθινο καπέλο στο κεφάλι. Εκείνος ο πανύψηλος, αγέρωχος, αυταρχικός άνθρωπος, που η γιαγιά τον έτρεμε, έκλαιγε κάθε που μια αγκίδα τσίμπαγε τα μικρά μου δαχτυλάκια κι έσκυβε πάνω απ΄τις τουλίπες και τις γιρλάντες απ΄τα γαρύφαλα και τους μιλούσε, όσο δε μίλησε στις κόρες του ποτέ! …………..

Τήνελλα Αμαλία ! ! !

2007-06-01T08:43:00.000+03:00

. . . . . . .

2007-05-29T09:32:00.000+03:00

"Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις.

Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας..............."

http://fakellaki.blogspot.com/

Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...

HONK KONG ! ! Οι αντιθέσεις ....

2007-05-23T10:54:00.000+03:00

Honk Kong by night ....

Το πλωτό ψαροχώρι του Honk Kong...

... πλωτό εμπόριο ....

... και πλωτός "μπαχτσές" ....

OCEAN PARK

... υπό ανέγερση ....

ΚΙΝΕΖΑΚΙΑ ....

2007-05-18T12:52:00.001+03:00

Προσκύνημα στο μαυσωλείο του Μάο Τσε Τανγκ ...

... προσευχή ...

.. απ το διπλανό λεωφορείο ....

... άλλα στο πάρκο ...

... άλλα στο ναό ....

... κι άλλα στη δουλειά...

Guangtzou - Καντόνα

2007-05-16T14:08:00.000+03:00

.. ζωγραφίζει με τις παλάμες.......

Αγορά Qing Ping ...

Όποιο είδος προστατεύεται από την παγκόσμια κοινότητα και όχι μόνο, ... εδώ πουλιέται προς βρώσιν ...

.. χελωνίτσες για σούπα...

και σκορπιδάκια διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών, για σούπα κι αυτά ....

κι ότι μπορείτε να φανταστείτε ....

το γατάκι δεν κάνει παρέα ...... προς πώληση είναι κι αυτό ... όσο για το τι μασουλάει η κυρια .. δεν ορκίζομαι οτι δεν θα φρικάρετε ....

μανιτάρια είναι ........

και κατσαριδούλες για σνακ....!!!

Τσουκνιδόπιτα

2007-05-16T10:30:00.000+03:00

Καθώς ξεβοτάνιζα το μπαξέ εψές το βράδυ, με φαρμάκωσε μια τσουκνίδα κι έτσι για να την εκδικηθώ, την έκανα πίτα ! Την ξερίζωσα, τη χτύπησα με την τσάπα και τέλος την πάτησα με τις λασπωμένες μου μπότες! Η ιδιαίτερη μυρωδιά που έβγαλε η πατημένη φυλλωσιά της , γαργάλησε τη μύτη μου και μου’φερε όρεξη να φκιάσω τσουκνιδόπ’τα!

Στην κατάψυξη είχα φυλάξει τσουκνιδοκορφές που με γάντια και με πολλή προσοχή είχα μαζέψει τον Απρίλη, όταν ήταν τρυφερούλες (πριν σποριάσουν, γιατί αυτή που σκότωσα ήτανε σποριασμένη, αλλιώς θα τη σκότωνα? Δε θα τη σκότωνα!!), και τις είχα ζεματίσει σ΄αλατισμένο νεράκι.

Ετοίμασα τσάκα τσάκα τη ζύμη για το φύλλο (για το τετράγωνο ταψί της κουζίνας), έβγαλα και την τσουκνίδα να ξεπαγώνει και πήγα στο μπαξέ να συνεχίσω το ξεβοτάνισμα. Μετά μια ώρα, άφησα την τσάπα κι έπιασα τη σαϊτα (έτσι το λέμε εμείς τον πλάστη).

Ζύμη

1 ποτήρι χλιαρό νερό
ένα κουταλάκι αλάτι
ένα κουταλάκι ξύδι
ένα φλιτζανάκι του ελληνικού(ή τούρκικου – όπως θέλετε) καφέ λάδι
μιά μύτη σόδα φαγητού (γίνεται πιο τριφτό το φύλλο)
και γύρω στα 2+ ποτήρια αλεύρι ή για να μη ξεχνιόμαστε … «όσο σηκώσει …»

Βάζουμε το αλεύρι σε λεκανίτσα, ρίχνουμε όλα τα άλλα υλικά σε μια λακκούβα στη μέση και ζυμώνουμε προσθέτοντας αλεύρι για μια μαλακή αλλά στιβαρή ζύμη. Την κάνουμε μια μπάλα, την πασπαλίζουμε με αλεύρι τη σκεπάζουμε με μεμβράνη και τη βάζουμε στο ψυγείο για 1-2 ώρες…

Γέμιση

Όσο είναι μισοπαγωμένη η τσουκνίδα, την κόβουμε με το μαχαίρι σε διαστήματα ½ πόντου (γιατί αν ξεπαγώσει τζατζαλιάζει και δεν κόβεται), τρίβουμε στον τρίφτη ένα μέτριο ξερό κρεμμύδι, ψιλοκόβουμε και 5-6 φρέσκα κρεμμυδάκια και τα σωτάρουμε μέχρι να μαλακώσουν. Προσθέτουμε και την τσουκνίδα, πιπέρι και σιγοβράζουμε για 10 λεπτά (αν χρειαστεί ρίχνουμε ελάχιστο νερό). Ρίχνουμε στη γέμιση μια χεριά (σχεδόν ένα φλιτζανάκι του καφέ που λέγαμε παραπάνω) τραχανό σταρένιο (γλυκό) ή πλιγούρι (αν δεν είμαστε Θρακιώτες) κι αφήνουμε στην άκρη να κρυώσει. Ξεκινάμε ν’ ανοίγουμε φύλλα κι όταν έχουμε φτάσει στη μέση κι έχει κρυώσει κι ο «γόμος», του προσθέτουμε 5-6 κλαδάκια άνηθο ψιλοκομμένο, 2-3 αυγά, ¼ τυρί φέτα κι αλάτι ανάλογα με το πόσο αλμυρή είναι η φέτα.

Πίτα

Ανοίγουμε το φύλλο με όποιο τρόπο θέλουμε : Βλάχικη μαργαρίτα, πιταράκια το’να πάνω στ΄άλλο, ένα ένα, στριφτάρι κλπ…
Βάζουμε τα μισά φύλλα στο λαδωμένο πάτο του ταψιού, λαδώνοντάς τα καλά ενδιάμεσα και αφήνοντας το κάτω φύλο να εξέχει του ταψιού, ώστε να κάνουμε «κόθορο». Ένα νοστιμευτικό tip είναι αντί για λάδι να χρησιμοποιούμε φυτίνη λιωμένη μαζί με λίγο φρέσκο βούτυρο για το λάδωμα των φύλλων. Στη μέση της πίτας βάζουμε το γόμο και συνεχίζουμε με τα υπόλοιπα φύλα. Τελειώνουμε γυρνώντας το φύλο του πάτου που εξέχει απ΄το ταψί μέσα και τυλίγοντάς το με τρόπο που να δημιουργεί μια κουλούρα γύρω απ΄την πίτα που λέγεται «κόθορος». Πατάμε με πλάγιες μαχαιριές τον κόθορο, χαράζουμε προσεχτικά την πίτα, ραντίζουμε με λάδι και νερό (περίπου ένα φλυτζανάκι του καφέ νερό) και ψήνουμε στους 180 για 45’ περίπου.

Ανοίγουμε ένα κουτάκι μπύρα και περιμένουμε να ψηθεί….

Guilin - Δυτική Κίνα

2007-05-15T14:00:00.000+03:00

Πάρτε λουλούδια καλέ κυρία!!!

Κρουαζιέρα στον ποταμό Λι Γιανγκ .... ανάμεσσα στις παραξενιές της φύσης...

Τοπικοί ψαράδες

και η κουζίνα (λέμε τώρα ...) του πλοιαρίου ...

Οχι!! Δεν είναι γαριδούλα Συμιακιά.... είναι γαριδούλα ποταμίσια κινέζικη .... ΤΟΛΜΗΣΑ!!

κι αυτό καβουράκι ....

ε!! Να μή πιούμε και κάτι ??? Τοπική σπεσιαλιτέ.. Κρασί με φίδι ...

Hangtsou.

2007-05-14T15:29:00.000+03:00

Ο "επι γης παράδεισος"

απο μικρά στην προσευχή .. πως να μη γίνουν καλοί Βουδιστές!!

.. λίμνες...

.. κι άλλες λίμνες ...
και κήποι...

Shanghai !

2007-05-10T09:23:00.000+03:00

Αυτή είναι η Σαγκάη .... !

... κια αυτός ο ξαπλωμένος Βούδας ...

...κι αυτοί κήποι όμορφοι και δροσεροί ....

... κι εδώ το λιμάνι ....

........ ΑΛΛΑ ...... Κι ΑΥΤΗ είναι Σαγκάη ..........................

Η ΚΙΝΑ ΤΟΥ ΜΑΟ .....

2007-05-04T11:35:00.000+03:00

μόνο αυτό ..... τιποτ' άλλο .....

Xi'an - στα παρασκήνια...

2007-05-03T09:33:00.000+03:00

ή "εκεί που δεν πηγαίνουν τουρίστες ...."

πεινάσατε ...... ? ? ?

σ΄ ένα παλαιοπωλείο, πίσω από μια εσωτερική αυλή με μπερντέδες....

(ψιλοφοβήθηκα για να πω την αλήθεια ...)

και Tai Chi κάθε πρωί, για σώμα και νου υγειή ...

The Big Wall - Σινικό Τείχος!

2007-05-02T13:38:00.000+03:00

Χιλιάδες προσκυνητές!!!!

Xi'an - Κάθε πόλη, άλλη χώρα !

2007-05-02T11:44:00.000+03:00

Ο πύργος της καμπάνας.

Ένα τσαγάκι για ξεκούραση ....

Η Παγόδα της Άγριας Χήνας!!!

Ο στρατός από τερακότα...

και λίγη μουσική .....

Τρόπαιο απ΄τον Έβρο!

2007-04-27T09:54:00.000+03:00

Μες το άδειο μου ψυγείο, η κόκκινη πλαστική σακούλα δέσποζε τροφαντή και χιλιοτσαλακωμένη. Την κοίταξα έντονα προσπαθώντας να θυμηθώ τι έκρυβε στα σώψυχά της, συνοφρυώθηκα, την άγγιξα ελαφρά με το χέρι, την ψιλοζούληξα, (κάτι ημίσκληρο είχε μέσα) και τελικά την τράβηξα έξω απ΄το ψυγείο. Ανοίγοντάς την μνήμες απ΄την εκδρομή στη Θράκη με κυρίευσαν, μνήμες απ΄το Δέλτα του Έβρου, το Δάσος της Δαδιάς και τη χαμογελατή Πόπη, την χασάπισσα των Φερρών που άνοιξε το χασάπικό της για μας και μόνο και μόνο για να γευτούμε τον υπέροχο καβουρμά της! Αυτό τον θησαυρό έκρυβε η κόκκινη σακούλα που εγώ η τότε νηστεύουσα δεν τον είχα γευτέι ακόμη!! Πήρα μπρος με τη μία! Θυμήθηκα παλιές κουβέντες του φίλου Κουκουβίτη στο Hungry κι άρχισε η δράση….

Σαγανάκι καβουρμάς

Δυο χοντρές φέτες καβουρμά
Μιά ντομάτα
Μισό κρεμμύδι ξερό
Δυο αυγά
Θυμάρι – πιπέρι

Παίρνω δυο πήλινα κεσεδάκια και βάζω στον πάτο τους από μια φέτα καβουρμά.

Στο τεφάλ σωτάρω με ελάχιστο λάδι, το κρεμμύδι ψιλοκομμένο και προς το τέλος ρίχνω τη ντομάτα σε χοντρές φέτες, το θυμάρι και το πιπέρι και γυρίζω 2-3 φορές.

Σκεπάζω με το μείγμα τον καβουρμά, σπάω προσεχτικά από ένα αυγό σε κάθε πήλινο (να κάτσει με τον κρόκο ατόφιο) και πασπαλίζω με τριμμένο κεφαλοτύρι.

Ψήνω στους 180 για μισή ώρα περίπου , ίσα με που να πήξει το αυγό!

Αφήνω λίγο να κρυώσει για να μη ζεματιστώ, παίρνω το χάπι για τη χοληστερίνη προληπτικά κι αρχίζω τις βούτες με φρέσκο σπιτικό ψωμάκι!

Δε σας λέω τίποτε …… ΚΟΛΑΣΗ!

Δε στό'πα το στερνό αντίο!

2007-04-26T12:09:00.000+03:00

.... ήρθε πολλές φορές ο θάνατος

πήρε πολλούς, γνωρίστηκε με τους υπόλοιπους

δεν υπακούει πια στις άνωθεν εντολές

έχασε και την αγριάδα του ....

Ο Αρχέλαος απαγγέλει ...

Ο ποιητής Νίκος Γρηγοριάδης απαγγέλει κι ο Αρχέλαος συλογάται...

Kαι βαθιά, κάτω από τα επιχρίσματα του χρόνου

το γλέντι να κρατάει καλά

ακοίμητο σε φωτεινά μερόνυχτα κι άφεγγες βδομάδες,

ανεξήγητο σαν θαύμα ή αυτό που λέμε επεμβάσεις

του αόρατου, επειδή και το φεγγαρόφωτο

σήκωνε σε σκοτεινά κύματα το ’να σπίτι

και τ’ ακουμπούσε απαλά πάνω στο άλλο ξανά και ξανά,

ωσότου όλο το χωριό γέμιζε Mαύρη Θάλασσα

με τα δελφίνια να γλιστρούν δοξαριές στις χορδές της λύρας.

Kαι να προβάλλουν τότε ένας ένας στη σειρά οι γλεντοκόποι

και ν’ ανεβαίνουν με τους ατμούς της νοσταλγίας τους στον ουρανό,

αμίλητοι αγναντεύοντας μέσ’ απ’ τα κλωνάρια του

την ομίχλη του μούστου σ’ όλο το μήκος των ακτών.

Kι ύστερα να πέφτουν με αργές κινήσεις τυλιγμένοι σε σύννεφα,

που μπορεί να ’ταν σεντόνια κατάλευκα ονείρου,

κι εκεί να βυθίζονται στον ύπνο, τύφλα στο μεθύσι,

όχι απ’ το γλυκό κρασί μα απ’ το άλλο το πιο βαρύ

που το ’χει αναμείξει

μ’ αγιάτρευτο μαράζι το τραγούδι.

Νίκου Γρηγοριάδη "Το Γλέντι"

καλήν αντάμωση.....

Beijing 2008 - OLYMPICS

2007-04-26T10:05:00.000+03:00

ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ .....

το εργοτάξιο .......

η μακέτα....

το εργοτάξιο ...

η μακέτα .....

οι μασκοτίτσες ....

Κτίρια διοίκησης - γραφείο τύπου ...

Πεκίνο 2 - Beijing

2007-04-25T08:56:00.000+03:00

Ο προϋπολογισμός για το στόλο, έγινε ... μαρμάρινο πλοίο απ΄την αυτοκράτειρα....

Πεκίνο 1 - Beijing

2007-04-24T15:57:00.000+03:00

Απαγορευμένη Πόλη - εδω σουλατσάριζε ο αυτοκράτορας....

Ο Ναός του Ουρανού - εδώ προσέυχονταν για καλή σοδειά ...... (τους βοηθούσε τους αγρότες !!!)

Μπροστά στο μαυσωλείο του Μάο τσε Τάνγκ! Προοοοσοχή!!!

Με τι καρδιά να σ΄αποχαιρετήσω ...

2007-04-24T09:25:00.000+03:00

Σκίρτησε η καρδιά μου απ΄το μαύρο πέπλο που σκέπασε την αγαπημένη Ξάνθη...

Καλό ταξίδι γλυκιέ μου δεκαεφτάχρονε πρίγκιπα ...

έφυγες νωρίς ....

I 'm back ! ! !

2007-04-19T14:47:00.000+03:00

Αγορά Qing Ping ... σοκ!!

Καλώς σας βρήκα ....

Καλή Ανάσταση!!!

2007-04-03T09:00:00.000+03:00

...Αναστήστε και για μένα παρακαλώ σας!!!!

Φεύγω για Κίναααααα ....

Πάπρικα

2007-04-02T10:07:00.000+03:00

Την «Πάπρικα» την πρωτογεύτηκα στην Έδεσσα, στο σπίτι της αγαπημένης θειας μου της Θοδώρας! Εκείνη είναι που μου έμαθε και το τουρσί ντοματοπιπεριάς και τα περίφημα ανάμικτα τουρσιά που κάνω και είναι τα πιο τραγανά τουρσιά που έχω δοκιμάσει.

Όταν έβαλα για πρώτη φορά μια κουταλιά «Πάπρικα» στο στόμα μου, αιφνιδιάστηκα απ΄τη βελουδένια γλύκα της πιπεριάς που έσμιγε με το στιβαρό υπόξινο του ντοματοπελτέ κι εκστατικά έκλεισα τα μάτια και μουγκάνισα!! Ήταν χειμώνας κι η θεία Θοδώρα είχε μόλις ξεπαγώσει ένα κουτάκι απ’ τον καταψύκτη όπου τη φύλαγε. Κείνη τη μέρα, μας είχε φτιάξει και λαχανοσαρμάδες με μπόλικο αυγολέμονο κι έτσι κάθε φορά που φτιάχνω κι εγώ σαρμάδες, τους συνοδεύω με «Πάπρικα».

Πάπρικα
(συνταγή αφιερωμένη στο gianni)

Υλικά
1 κιλό άψητες πιπεριές Φλωρίνης
100 γρ. ντοματοπελτέ
200 ml. περίπου λάδι
1 κουτ. γλυκού Αλάτι (ή όσο θέλουμε)
1 κουτ. γλυκού ζάχαρη
προαιρετικά 1-2 τσούσκες ή tabasco αν θέλουμε πικάντικο αποτέλεσμα

Ετοιμασία
Ψήνουμε τις πιπεριές, τις καθαρίζουμε από τον φλοιό τους και τους σπόρους και τις βάζουμε σε τρυπητό, να στραγγίξουν καλά.

Όταν μείνουν χωρίς υγρά, τις χτυπάμε στο blender μαζί με τον ντοματοπελτέ, τη ζάχαρη, το αλάτι, τις τσούσκες και όσο λάδι σηκώσει. (Αν βάλουμε καυτερή πιπεριά, την ψήνουμε κι αυτή στην αρχή και τη λιώνουμε μαζί με τις άλλες πιπεριές) Εμένα προσωπικά, μ΄αρέσει χωρίς καυτερή πιπεριά, με τη γλυκιά γεύση της κόκκινης.

Τη σερβίρω σαν σαλάτα αλοιφή.

Μπορεί να συντηρηθεί σκεπασμένη με λάδι, σε γυάλινο βάζο στο ψυγείο για 1-2 μήνες ή για πολύ περισσότερο, χωρισμένη σε μερίδες (εγώ χρησιμοποιώ κεσεδάκια γιαουρτιού) στον καταψύκτη.

Ήρθες σαν την άνοιξη ....

2007-03-30T11:35:00.000+03:00

... λίγο χρώμα απ΄τον κήπο μου σας στέλνω.

Τρυφερότητα για το σαρμά!

2007-03-29T12:14:00.000+03:00

Κάθε φορά που φτιάχνω σαρμάδες αισθάνομαι μια απίστευτητρυφερότητα . Έτσι όπως παίρνω το ρύζι με το κουτάλι, ανακατεμένο με κρομμύδια και μαιντανά και το αποθέτω μες τη χούφτα μου, πάνω στο λάχανο κι αρχίζω να το τυλίγω, νοιώθω σα να φασκιώνω μωράκι. Πρώτα από πάνω, άντε τώρα το δεξί μέρος, να και τ΄αριστερό και γύρω γύρω ίσαμε να τυλιχτεί κι απαλά απαλά και τρυφερά να το βάλω στην κατσαρόλα. Ένα μικρό αδύναμο σαρμαδάκι που όταν βρασμένο πια απ΄τη λαιμαργία μου το βάλω όλο μαζί στο στόμα, δεν υπάρχει περίπτωση να μη πασαλειφτώ με λάδια στο πηγούνι.
Άσκηση χαλάρωσης λοιπόν το τύλιγμα και ενδοσκόπησης κι αναμνήσεων και χαμόγελου. Μες τα μάτια μου, τα κουρασμένα χέρια της γιαγιάς να τυλίγουν βουνά από σαρμάδες, γρήγορα κι επιδέξια και να τους δίνουν ένα τελευταίο χάδι, λίγο πριν βάλουν το πιάτο από πάνω… μες τα αυτιά μου η γλυκιά φωνή της που συνόδευε κάθε δουλειά … «Εναν καιρό ημουν άααγγελόος , τωρ ααα γγελίζουν άαααλοιιι…..»

Σαρμαδάκια με κοκκινοπίπερο

Λάχανο τουρσί ή λάχανο φρέσκο
1 φλυτζάνι ρύζι
1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι
Μαϊντανό
Αλάτι - πιπέρι μαύρο

Ξαρμυρίζουμε για 2-3 ώρες το τουρσί ή ζεματάμε το φρέσκο λάχανο σε αλατισμένο νερό. Χωρίζουμε τα φύλλα ώστε να δημιουργήσουμε κομμάτια (περίπου 15Χ15) που θα τυλίξουμε.
Τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι ψιλοκομμένο, προσθέτουμε ο ρύζι, αλάτι πιπέρι και γυρίζουμε για 2-3 λεπτά. Μόλις κρυώσει προσθέτουμε ψιλοκομμένο τον μαϊντανό και γεμίζουμε σαρμαδάκια, προσέχοντας να βάζουμε τα νεύρα του λάχανου από τη μέσα μεριά. Τα βάζουμε κυκλικά σε καταρόλα τον πάτο της οποίας έχουμε σκεπάσει με 1-2 φύλλα λάχανο ή με τα χοντρά κοτσάνια του.

Καπακώνουμε τα σαρμαδάκια μ’ ένα πιάτο και προσθέτουμε λίγο λάδι και δυόμισι ποτήρια νερό, στα οποία έχουμε διαλύσει 2 κουταλιές της σούπας γλυκό κοκκινοπίπερο. Αν μας αρέσουν τα πικάντικα ρίχνουμε μες την κατσαρόλα και 1-2 τσούσκες.
Βράζουμε πολύ σιγανά μέχρι να πιει το νερό, με κλειστό καπάκι για περίπου ¾ της ώρας. Λίγο πριν σβύσουμε το μάτι προσθέτουμε το χυμό μισού λεμονιού και ταρακουνάμε την κατσαρόλα.

Σερβίρουμε με γιαούρτι στραγγιστό ή με σαλάτα πάπρικα.

Φιδές με προίκα!

2007-03-27T12:46:00.000+03:00

Χτές, ξεκίνησα τη βδομάδα με την πεποίθηση ότι δε θα φάω ούτε λάδι για τουλάχιστο 5 μέρες. Ήπια το καφεδάκι μου πρωί πρωί, ήρθα στο γραφείο, ήπια ένα πράσινο τσάι και μέχρι τις 11 όλα πήγαιναν καλά και η πεποίθηση ήταν σταθερή. Κατά τις 12 το στομάχι άρχισε να διαμαρτύρεται μ΄έναν ακόμη καφέ στο αποθεματικό του κι έτσι άνοιξα το κουτάκι με τα ξηροκάρπια που είχα φροντίσει ως φρόνιμη κόρη να φέρω μαζί μου και τα λιάνισα! Πήγε 1,30 και το μυαλό μου κόλλησε στον χτεσινό μπακαλιάρο …. Στις 2,30 η πεποίθηση άρχισε να κλονίζεται και ήπια ακόμη έναν καφέ για να τη στυλώσω! Γύρω στις 3 πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου για συμπαράσταση κι εκείνη μου την έσπασε λέγοντάς μου πως πίνουν τσίπουρο με το Ντίνο…

Στο δρόμο για το γυρισμό στο σπίτι, λυσσασμένη στην πείνα, έκανα πλάνα και τα ανέτρεπα. Αρχικά σκέφτηκα να κάνω ένα ρύζι αλάδωτο με ντομάτα … Μετά θυμήθηκα τη σάλτσα ταχινιού της Αγγελικής κι αποφάσισα να κάνω μια σαλάτα μαρούλι με σάλτσα από ταχίνι και λεμόνι ή μήπως να βράσω ταλιατέλες με λίγη σάλτσα ντομάτα …παίζει και μια ντοματόσουπα, αλλά πολύ υγρό θα πέσει …Μετά σκέφτηκα να φάω στραγαλάκια Κομοτηνής, φρεσκοαφιχθέντα ή καμιά πατάτα βραστή .. αλλά σκέτη…!!

Με το που μπήκα σπίτι, άνοιξα το ψυγείο κι είδα μπροστά μπροστά ένα πιάτο με κροκέτες μπακαλιάρου να μου βγάζουν τη γλώσσα… Με τη μία πήρα έναν και τον έκρυψα στο στόμα μου…Πεποιθήσεις και τα ρέστα περί αλάδωτων κλπ κατέρρευσαν με τη μία … Ζέστανα ελαφρώς άλλα 2 κομμάτια, τα χτύπησα, έβγαλα μια κατσαρόλα και μαγείρεψα έναν κιτρινιάρη λαδωμένο φιδέ που μου βγήκε πολύ νόστιμος.

Φιδές με προίκα!
Έβαλα τέσσερα μεγάλα φλιτζάνια νερό με 3 κουταλιές σούπας λάδι και ένα κουταλάκι γλυκού αλάτι να βράσουν. Πρόσθεσα 4-5 φυλλαράκια φασκόμηλο, μια πρέζα τριμμένο μπαχάρι, ένα μικρό ξερό κρεμμύδι καθαρισμένο κι άκοπο με 2 γαρύφαλα μπηγμένα πάνω του και έβρασα για 10 λεπτά με κλεισμένο το καπάκι. Έβγαλα το κρεμμύδι και το φασκόμηλο και έσπασα μέσα 3 φωλιές φιδέ.

Εκείνη την ώρα ο κυρ-Ηλίας μιλούσε για τον κρόκο Κοζάνης. Πήρα κι εγώ 7-8 στήμονες και τους έριξα μέσα στη σούπα. Αμέσως ένα γλυκό κιτρινωπό χρώμα έδωσε ύφος στην ταπεινή μου φιδόσουπα και το χαρακτηριστικό, διακριτικό άρωμα του κρόκου φάνηκε στους υδρατμούς. Διέλυσα σε λίγο κρύο νερό 2 κουταλάκια κορν φλάουρ, ένωσα με το χυμό μισού λεμονιού και τουμπάρισα στη σούπα. Έβρασα για 10 λεπτά κι έκλεισα τη φωτιά.

Η εικόνα έδειχνε «κοτόσουπα» με σαφράν, η γεύση ήταν πολύ καλύτερη από σούπα φιδέ, το λάδι ήταν λίγο και το ψωμί με κόκκινο πιπέρι που βούτηξα μέσα της πήγαινε πολύ της σουπίτσας. Όσο για την «πεποίθηση» … κάποια στιγμή την είδα να κοιτάζει απ΄το παράθυρο και να ξερογλείφεται ….

Mανιτάρια Γιαχνί

2007-03-26T12:03:00.000+03:00

2 κουτάκια φρέσκα μανιτάρια
2 ξερά κρεμμύδια
3 πράσινες πιπεριές
3 κόκκινές πιπεριές
2 σκελίδες σκόρδο
1 ποτήρι άσπρο κρασί
1 κομμάτι τζίντζερ (2 εκατοστά)
1 ποτήρι κρασιού χυμό ντομάτας
1 ματσάκι μαιντανό

Κόβουμε τα κρεμμύδια σε ροδέλες και τα σωτάρουμε σε μεγάλο τηγάνι μέχρι να μαλακώσουν ελαφρά. Το ίδιο κάνουμε και με τις πιπεριές. Αφού σκουπίσουμε καλά τα μανιτάρια, τα κόβουμε σε φέτες πάχους ½ εκατοστού και μαζί με το σκόρδο, τα σωτάρουμε μέχρι να πιουν τα υγρά τους και τέλος σβύνουμε με το κρασί, μέσα στο οποίο έχουμε λιώσει το τζίντζερ (ξέρετε, με το γνωστό τρόπο, λίγο κρασί, κομμάτια τζίντζερ και χτύπημα στο Multi μέχρι να διαλυθεί).

Ανακατεύουμε μανιτάρια, πιπεριές και κρεμμύδι, περιχύνουμε με το ντοματοχυμό, αλατοπιπερώνουμε, σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε στους 180 για μισή ώρα. Κατόπιν, αφαιρούμε το αλουμινόχαρτο και ροδίζουμε για ¼ περίπου.
Όπως προσέξατε, λάδι δεν προσθέτουμε γιατί όλα τα σωταρισμένα έχουν απορροφήσει τόση ποσότητα λαδιού, όση χρειάζεται. Αν βάλουμε παραπάνω, το αποτέλεσμα θα παραείναι λαδερό….

Στο παραπάνω χορτοφαγικό φαγάκι, μπορούμε να ασελγήσουμε προσθέτοντας φιλετάκια χοιρινά, αφού πρώτα τα σωτάρουμε και να τονώσουμε τη γεύση του με χοντρά κομμάτια κεφαλοτύρι που θα στριμώξουμε εδώ κι εκεί, ψήνοντάς το λίγη παραπάνω ώρα…Εμένα μ ΄αρέσει και στις δυο εκδοχές του …

Σουπιές και χόρτα γιαχνιστά.

2007-03-23T10:55:00.000+02:00

1 κιλό σουπιές
1 μεγάλο μαρούλι
½ κιλό αντίδια
6-7 φρέσκα κρεμμυδάκια
1 ξερό κρεμμύδι
μια κούπα ντομάτα τριμμένη
μια χεριά άνηθο ψιλοκομμένο
1 ποτήρι κόκκινο κρασί
αλάτι, πιπέρι, ελαιόλαδο

Καθαρίζουμε, κομματιάζουμε τις σουπιές. (Το μελάνι το κρατάμε για άλλη συνταγή αν θέλουμε), τις σωτάρουμε σε λίγο ελαιόλαδο μαζί με τα κρεμμύδια ψιλοκομμένα (και το ξερό και τα φρέσκα) και σβύνουμε με το κρασί.

Αλατίζουμε – πιπερώνουμε, προσθέτουμε και τη ντομάτα και σιγοβράζουμε για μια περίπου ώρα.

Ζεματάμε το μαρούλι (κομμένο σε πάχος 1 χοντρό ή δυο λεπτά δάχτυλα) και τα αντίδια (κομμένα σε πάχος 4 δάχτυλα ασχέτως πάχους) σε αλατισμένο νερό ίσα που να μαραθούν και τα προσθέτουμε στις βράζουσες σουπιές. Συνεχίζουμε το βρασμό για μισή ώρα περίπου ή μέχρι να μη κριτσανίζουν τα χορταρικά, προσθέτουμε τον άνιθο και λίγο ελαιόλαδο, δίνουμε μια βράση και σβύνουμε.

Του πάει πολύ ο ταραμάς, χρωματικές διακρίσεις δεν κάνει κι ο κόκκινος κι ο λευκός, ...............................

αλλά όταν το ΙΝΚΑ λέει : «ΤΑΡΑΜΑΣ _ Προϊόν πλήρες συνθετικών χρωμάτων από διατηρημένα αυγά ψαριών» εσείς θα ξανατρώγατε κόκκινο?????

Το μπιφτέκι των vegetarian ...

2007-03-22T10:32:00.000+02:00

Χτές, μού’λεγε η Αγγελική για μια σάλτσα που φτιάχνει για τα φαλάφελ με ταχίνι και λεμόνι. Τη δοκίμασα και μ’άρεσε και την ενέταξα στο παρακάτω ….

Μπιφτέκια λαχανικών

1-2 μεγάλες πατάτες
1 κολοκυθάκι
1 μελιτζάνα
1 ποτήρι βρασμένο αρακά
1 καρότο
3-4 φρέσκα κρεμμυδάκια
μαιντανό
αλάτι – πιπέρι – κόλιανδρο

Ψήνουμε στο γκρίλ τη μελιτζάνα μέχρι να μαλακώσει, την ξεφλουδίζουμε και λιώνουμε με το πηρούνι τη σάρκα.

Στο πολύ ψιλό του τρίφτη, τρίβουμε τις πατάτες, το κολοκυθάκι, και το καρότο.

Ψιλοκόβουμε τα κρεμμυδάκια και το μαϊντανό και ενώνουμε όλα τα υλικά, αλατίζοντας και προσθέτοντας πιπέρι και κόλιανδρο κατά βούληση.
Προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο, ανακατεύουμε και εάν η μάζα είναι πού υδαρή διορθώνουμε με τριμμένη φρυγανιά. Δεν πρέπει να έχουμε πολύ σφιχτό αποτέλεσμα.

Με λαδωμένα χέρια, πλάθουμε μπιφτέκια, τα τυλίγουμε με τριμμένη φρυγανιά και τα τοποθετούμε σε λαδωμένο ταψάκι.

Ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 30 λεπτά περίπου ή μέχρι να ροδίσουν καλά.

Σερβίρονται με σαλάτα ωμών χορταρικών και η γεύση απογειώνεται αν τα περιχύσουμε με σως από ταχίνι-λεμόνι-μουστάρδα….

Το "αλά" είναι που με μπερδεύει ...

2007-03-21T15:39:00.000+02:00

Μόλις προχτές διάβασα κάπου πως οι Αγγινάρες αλα Πολίτα είναι Πολίτικο φαγητό! Δεν τόξερα, δεν ξέρω αν αληθεύει, η γιαγιά μου πάντως τις μαγείρευε τοιουτοτρόπως…

Αγκινάρες Αλά Πολίτα

6-7 αγκινάρες (φρέσκες ή κατεψυγμένες, για φρέσκες πρέπει να κάνετε λίγη υπομονή ακόμη, σε κάνα μήνα, δυο, θα βγουν!)
Μια μεγάλη πατάτα κομμένη σε ζάρια
Δυο – τρία τρυφερά καρότα κομμένα σε φέτες
5-6 φρέσκα κρεμμυδάκια κομμένα σε πάχος 1 εκατοστού
1 μικρό ξερό κρεμμύδι (το ξερό το κρομύδ΄το γλυκαίν το φαητό…) ψιλοκομμένο
Μια γενναία κουταλιά σούπας αλεύρι
Μισό ματσάκι άνηθο
Χυμό από ένα λεμόνι (μη το παρακάνουμε κιόλας, αν είναι πολύ ζουμερό δεν το βάζουμε όλο!!)

Αλάτι – πιπέρι (κατά προτίμηση λευκό)

Καθαρίζουμε τις αγκινάρες και τις βάζουμε σε νερό με λεμόνι για να μη μαυρίσουν ή «ανοίγουμε το σακουλάκι με τις κατεψυγμένες…».

Βάζουμε δυο κουταλιές ελαιόλαδο στην κατσαρόλα και σωτάρουμε το ξερό και τα φρέσκα κρεμμύδια. Προσθέτουμε το αλεύρι κι ανακατεύουμε να ξανθύνει λίγο. Σβύνουμε μ’ ένα ποτήρι νερό, προσθέτουμε τις αγκινάρες, τις πατάτες και τα καρότα, αλάτι και πιπέρι και σιγοβράζουμε για περίπου 45 λεπτά, προσθέτοντας κατά διαστήματα νερό και ανακατεύοντας απαλά, ώστε να μην κολλήσει λόγω της σάλτσας που έχει δέσει με το αλεύρι.

Μόλις μαλακώσουν τα λαχανικά, προσθέτουμε τον άνηθο, το λεμόνι, συμπληρώνουμε λίγο ελαιόλαδο, συνεχίζουμε το βρασμό για 5 λεπτά και σβύνουμε το μάτι αφήνοντας την κατσαρόλα πάνω του, σκεπασμένη.

Συνοδεύουμε με ταραμοσαλάτα και μαρούλι με λεμονόλαδο.

Με παράσυρε το ρέμα!!!

2007-03-20T12:20:00.000+02:00

Παρασύρθηκα τις προάλλες μπρος στο ράφι με τις σόγιες και αν κι έχω αποφασίσει να μη ξαναχρησιμοποιήσω προϊόντα σόγιας, γιατί προέρχονται από μεταλλαγμένη πρώτη ύλη, άπλωσα το χέρι και πήρα ένα σακουλάκι κεμπάπ σόγιας, έχοντας στο νου μου την παρακάτω συνταγή :

Γύρος σόγιας

Μουλιάζουμε σε μπόλικο νερό τα κομμάτια του κεμπάπ για δυο περίπου ώρες ή μέχρι να μαλακώσουν και να γίνουν σαν σφουγγάρια.

Στίβουμε καλά και κόβουμε τα κομμάτια σε λεπτές φέτες που μοιάζουν σαν κομματάκια γύρου.
Ψιλοκόβουμε σε ροδέλες ένα ξερό κρεμμύδι .

Πασπαλίζουμε τα κομμάτια της σόγιας με μισό κουταλάκι του τσαγιού κίμινο, λίγο μπαχάρι, πιπέρι, μια κουταλιά κόκκινο γλυκό πιπέρι και αλάτι.

Σ΄ένα μεγάλο τηγάνι ρίχνουμε ελαιόλαδο και μόλις ζεσταθεί, ρίχνουμε μέσα τη σόγια και το κρεμμύδι και ανακατεύουμε διαρκώς μέχρι να πάρουν χρώμα.

Τέλος πασπαλίζουμε με φρεσκοκομμένο μαιντανό,σβύνουμε το μάτι και γυρίζουμε καναδυό φορές να μαραθεί ο μαιντανός.

Παίρνουμε ένα ψωμάκι για σάντουιτς ή μια ψημένη πίτα, γεμίζουμε με πατάτες τηγανητές, κρεμμύδι, γύρο σόγιας, μουστάρδες και τα συναφή κατά τα γούστα, τυλίγουμε σε λαδόχαρτο, ανοίγουμε κι ένα κουτάκι μπύρα και παραμυθιαζόμαστε νομίζοντας ότι τρώμε «Γύρο» οι Βόρειοι – «Σουβλάκι» οι Νότιοι…

και η νηστεία συνεχίζεται τοιουτοτρόπως ……

Ο Τραχανάς της νηστείας!

2007-03-19T10:31:00.000+02:00

Τραχανά ξυνό, μαγείρευε η γιαγιά μου πολύ συχνά, τα χειμωνιάτικα βράδια και προσπαθούσε να μας ταΐσει άδοξα. Ήταν ένα φαγητό που σιχαινόμασταν κι εγώ και τα ξαδέρφια μου και που την νοστιμιά του την ανακάλυψα πολλά χρόνια αργότερα. Τώρα πια, ΄αρέσει τόσο πολύ ο τραχανάς που για τις μέρες της νηστείας, φροντίζω να έχω φτιάξει και τραχανά λαχανικών, νηστίσιμο.
Πρώτα θα σας γράψω πως παρασκευάζω τον τραχανά κι έπειτα πως τον μαγειρεύω…

Παρασκευή Τραχανά λαχανικών

Κατά το Σεπτέμβρη λοιπόν που τα λαχανικά ακόμη είναι πολλά, παίρνω :

Δυο κολοκύθια
Μια μελιτζάνα
5-6 κόκκινες πιπεριές
μια μεγάλη ντομάτα
3 πράσα φρέσκα φρέσκα

Ψιλοκόβω το πράσο, ξεφλουδίζω τη μελιτζάνα και την κόβω κομμάτια, ξύνω και κόβω και το κολοκύθι, ξεφλουδίζω τη ντομάτα και την τρίβω στο ρεντέ, καθαρίζω τις πιπεριές από τους σπόρους και όλα μαζί με αλάτι και ελάχιστο νεράκι τα βράζω σε χαμηλή φωτιά μέχρι να λιώσουν, συμπληρώνοντας αν χρειάζεται ελάχιστο νερό.

Αφαιρώ τη φλούδα της κόκκινης πιπεριάς, ρίχνω ενισχυτικά και μια κουταλιά κόκκινο γλυκό πιπέρι και λιώνω στο μύλο του πουρέ.

Μόλις κρυώσει, ρίχνω αλεύρι όσο σηκώσει για μια πολύ σφιχτή ζύμη, κόβω πιτάκια, απλώνω να ξεραθούν και ακολουθώ τη διαδικασία για το στέγνωμα του τραχανά (όσο ξεραίνεται, κόβουμε όλο και μικρότερα κομματάκια, στο τέλος τρίβουμε στο κόσκινο κλπ.).

Τελειώνοντας βάζω τον τραχανά στο φούρνο στους 80 βαθμούς για 1 ώρα περίπου με μισάνοιχτη την πόρτα για να βεβαιωθώ ότι έχει στεγνώσει καλά και για να συμμαζέψω λίγο το σπίτι μου!!

Φυλάω σε γυάλινο βάζο με τούλι για καπάκι ή σε πάνινη σακούλα. (Πρέπει να αερίζεται τουλάχιστο στην αρχή)

Μαγείρεμα τραχανά λαχανικών

Υπολογίζω 2 κουταλιές της σούπας τραχανά για κάθε πιάτο που θέλω να μαγειρέψω και το αντίστοιχο νερό.

Τσιγαρίζω σε ελαιόλαδο μια σκελίδα σκόρδο κομμένη στα 4 μέχρι να βγάλει το άρωμά της και την πετάω, φέρνω 2-3 γύρες τον τραχανά στο λάδι και σβύνω με το νερό.
Βράζω σιγανά για 10 λεπτά, προσθέτω φρέσκο ή ξερό δυόσμο, βράζω για άλλα 5 λεπτά και σβύνω το μάτι.

Στο μεταξύ έχω κόψει σε κύβους μια δυο φέτες ψωμί, τις έχω ραντίσει με ελαιόλαδο και τις έχω ψήσει «γερά» στο γκρίλ!!!

Σερβίρω, πασπαλίζοντας με κόκκινο καυτερό πιπέρι και ψιλοκομμένο φρέσκο δυόσμο και με τα ψευτοκρουτόν μπάι δε σάιντ!!

Εναλλακτικός κιμάς ! !

2007-03-16T15:35:00.000+02:00

Σαρακοστή είναι και η νηστεία τη θέλει την καλοπέρασή της και δεν ακούω τίποτε!!
Ειδικά αν την κάνεις για αποτοξίνωση κι όχι για άσκηση, φροντίζεις ώστε το τραπέζι σου να περιλαμβάνει διάφορα καλούδια που θα σε ξεγελάσουν για σαραντατόσες μέρες, ώστε χοληστερίνες, τριγλυκερίδια και τα συναφή να κρατηθούν σε χαμηλά επίπεδα
!
Μακαρόνια με κιμά σπανίως λιμπίζομαι όλο τον υπόλοιπο χρόνο! Έλα όμως που όταν νηστεύω μου κολάνε στο μυαλό και δε λένε να φύγουν! Τι κάνω το λοιπόν η μπαμπέσα? Εναλλακτικό κιμαδάκι!! Και μιας και είμαι και με την greenpeace και δε γουστάρω μεταλλαγμένες σόγιες στο τραπέζι μου, να τι σκαρφίζομαι!

Παίρνω μανιταράκια, porto bello ή μαύρα ή λευκά, το ίδιο μου κάνει, τα καθαρίζω και τα ποδαράκια τους, τα κόβω χοντρά κομμάτια και τα φέρνω ένα γύρο στο multi, όχι πολύ, ίσα ένα γύρο, να γίνουν κομματάκια σαν κιμάς.
Τσιγαρίζω κρεμμύδι και σκόρδο, ρίχνω και τα κομματάκια μανιταριού, μπαχάρι, πιπέρι, ελάχιστο γαρύφαλο και λίγη ντομάτα και βράζω για 10-15 λεπτά σε πολύ χαμηλή φωτιά.
Πριν σβύσω το μάτι ψιλοκόβω μαιντανό και πιστέψτε με …. γεύομαι.... τα καλύτερα μακαρόνια με κιμά της νηστείας!!

ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!!

2007-03-15T10:57:00.000+02:00

Η πόλη μας μέρα μα τη μέρα γίνεται πιο αδιάφορη για τους πολίτες της.

Οι συμπολίτες μας μέρα με τη μέρα γίνονται φιλοτομαριστές...

αντιγράφω ....

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

οι STREETPANTHERS είμαστε μια παρέα Σαλονικιών που αρχίσαμε να “βγαίνουμε στην παρανομία" στα τέλη του 2006, όταν η ζωή των πεζών στην πόλη είχε φτάσει στο απροχώρητο.

Αυτή η "ιστορική" πόλη, η "μητρόπολη", η "απαιτητική" συμπρωτεύουσα, χειροτερεύει από μέρα σε μέρα. Όλοι τη βλέπουν σαν το «μαγαζάκι» τους και κανείς δε σκέφτεται το υπόλοιπο ένα εκατομμύριο ανθρώπους που χρησιμοποιούν τον ίδιο χώρο, τους ίδιους δρόμους, τα ίδια πεζοδρόμια.Έτσι, αποφασίσαμε "με πόνο καρδιάς" ότι:

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια ....

Πιάνω τη Vitaπάσσα..

2007-03-12T12:43:00.000+02:00

Το μάτι αμακιγιάριστο, μισοπρησμένο με τα βλέφαρα κολλημένα απ΄την τσίμπλα! Αυτή η γαμημένη η Άνοιξη με τις αλλεργίες! Τρίβει με λύσσα, το μάτι πονάει, πού να τρέχει τώρα να πλυθεί! Πιάνει με τα δάχτυλα την τσίμπλα και τη σπάει σε κομματάκια – επιτέλους άνοιξε το μάτι – απλώνει το χέρι και πιάνει το πακέτο, πριν την πρώτη τζούρα βήχει. Το στόμα τσαρούχι, πάλι το ξεφτιλίσανε χτες στου Αντώνη, ίσαμε πέντε Τζόνια κατέβασε.

Ο καπνός κατακλύζει τα πλεμόνια και τα καίει, κοιτάζει λοξά το τηλεγράφημα …. Τι φλασιά ήταν αυτή με το τηλεγράφημα! Άκου κει τηλεγράφημα! Χάθηκαν τα τηλέφωνα τα sms !! Πως του’ρθε? Μόνο σε κάτι κηδείες θυμόταν τους δικούς της να στέλνουν τηλεγραφήματα , άκου κει τηλεγράφημα! Γιατί? Για να της πει ότι θα μείνει άλλες δυο μέρες Κομοτηνή γιατί «κάτι» προέκυψε! Όχι «κάποια» αλλά «κάτι» προέκυψε κι έκλεισε κινητά κι ακίνητα κι άντε να τον βρεις! Τι λογική μπορεί να έχει μια τέτοια κίνηση παρά την αποφυγή της αντιπαράθεσης?

Ρουφάει με πάθος δεύτερη τζούρα και τινάζει τη στάχτη. Το βεληνεκές της αδυνατεί να καλύψει την απόσταση ίσαμε το τασάκι και πέφτει στο βρώμικο χαλί. Τη λιώνει με το γυμνό πόδι και πιάνει στο χέρι το τηλεγράφημα. Το φέρνει κοντά στα μυωπικά της τσιμπλιασμένα μάτια και καρφώνεται. Ένα χαμόγελο αρχίζει ν΄ανατέλλει στα χείλια της. Μ΄αργές κινήσεις πιάνει το τσακμάκι κι ανάβει το μισολιωμένο κεράκι που διακοσμεί το κομοδίνο. Η φλόγα πετιέται ανυπόμονη, το χαμόγελο πλαταίνει, πλησιάζει τη γωνιά του χαρτιού στη φλόγα κι εκείνη την αρπάζει κι αρχίζει να τη σαρώνει… «Τέλειωσες φίλε μου…!» ψιθυρίζει κι αφήνει το καρβουνιασμένο χαρτί να πέσει στο βρώμικο χαλί, δίπλα στο γυμνό της πόδι ….

και ξανασουτάρω....
Εμπρός λοιπόν Μπιχάπι - Ολαστακάρβουνα – Ματζίκα …..

Γαβάθα – εαρινό – καβαλάρης – ωδείο - ξαγγίστρωμα

ΣΩΤΗΡΗΣ ΑΔΑΛΑΚΗΣ

2007-03-12T10:05:00.000+02:00

Μ΄ένα πλατύ χαμόγελο κι ενα ροζέ πουκάμισο, μας κάθισε στο τετράγωνο τραπέζι με το κατάλευκο, καλοσιδερωμένο τραπεζομάντηλο και στο δευτερόλεπτο έφτασαν τα «χωρίς» και τα «με γλυκάνισσο» κι άρχισε ο χορός της γεύσης. Περισσή φροντίδα για τον καθένα χωριστά, γελάκια και πειράγματα κι αμέσως τον νιώσαμε «δικό μας» και το χώρο και τον κύριο Σωτήρη.

Δεν ήταν απλός χορός της γεύσης τούτος, ήταν οριεντάλ, τα πιάτα πήγαιναν κι έρχονταν κι η απόλαυση απλώνονταν στο σώμα και στο πρόσωπο. Οι εκπλήξεις η μια μετά την άλλη!

Ε ρε τι γίνεται σαν πατάς με το ‘να πόδι στο Διδυμότειχο και με τ΄άλλο στην Κρήτη! Αγκαλιάζεις όλη την Ελλάδα κι από τούτο τ΄αγκάλιασμα γιομίζουν τα τηγάνια κι οι χύτρες σου γλύκα, μελώνουν τα πράσα, το σπανάκι διώχνει την αψάδα του, τ΄αλεύρι παντρεύεται το καλαμάρι και τα λεμόνια ντύνονται τα τούλια τους και κάνουνε τις νύφες! Και τότε σπάει η ακαμψία και το κολλάρισμα και γίνονται όλα μπαλετικά γιατί ο chef ξέρει κι είναι σίγουρος κι ο χώρος ζεσταίνεται και δε θέλει στολίδια πλουμιστά και must!

Σωτήρης Αδαλάκης! Τι άλλο μας κρύβεις άραγε Σαλονίκη???

PENNY LANE

2007-03-07T16:10:00.000+02:00

Ήταν στην Προξένου Κορομηλά.
Το’χαν ο Ρούλης κι ο Ισάμ.
Στη μπάρα του ήπια τις πρώτες μου βότκες.

Σάββα λέγανε το μπάρμαν και μ΄είχε μάθει, είχε πάντα στο ψυγείο κρυμμένη μια Stolichnaya για μένα. Μόλις μ΄έβλεπε, έβγαζε ένα σφηνάκι και το γέμιζε απ΄το παγωμένο υγρόν πύρ. Τα σφηνάκια στην πορεία γίνονταν δυο και τρία, σπανιότερα σε μεγάλους νταλγκάδες, ξέφευγαν απ΄αυτά τα νούμερα…

1983, 1984, λίγο πριν η ζωή μου κάτσει τα μεγαλύτερα χαστούκια της απανωτά, σκαρφάνωνα στα σκαπμώ του PennyLane κι από κει πάνω πέταγα ευτυχισμένη, δίπλα στο μεγάλο έρωτα της νιότης μου, από κει πάνω με γεύση παγωμένης βότκας στο στόμα του ‘δινα την καρδιά μου, τον άκουγα και τον λάτρευα, τον άγγιζα και ζούσα. Και γύρω η γλύκα του PennyLane, η ζεστασιά του ξύλου, το χαλαρό φως, οι αγαπημένοι ήχοι κι οι μυρωδιές του αλκοόλ.

Κάποιος τα είδε όλα αυτά κι είπε... «Φτάνει τόσο!» κι άρχισε να με κουτρουβαλάει και να με σφαλιαρίζει και μαζί μ΄εμένα να τα παίρνει μπάλα όλα. Αρρώστιες, θάνατοι απανωτοί αγαπημένων, ίσαμε το καλοκαίρι του ’84 ήρθε κι ο χωρισμός απ΄το μεγάλο έρωτα. Έπεσα σε μαράζι, κλείστηκα μέσα μου, πήγα στο Λιτόχωρο, ερημίτισσα στο εξοχικό μας. Έκλεισα τα πατζούρια, κοίταγα τους μαύρους τοίχους κι έκλαιγα. Τα βράδια έβγαινα έξω κοίταγα τον Όλυμπο κι έκλαιγα.

Δυο μήνες έκλαιγα κι έπειτα πήρα χαρτί και μολύβι κι άρχισα να γράφω, να γράφω, να γράφω…. Μόνη μου συντροφιά οι γονείς μου τα Σαββατοκύριακα. Κείνο το καλοκαίρι γίναμε φίλοι με τον πατέρα μου, μου τράβηξε το βλέμμα απ΄τον Όλυμπο, μου’δωσε μαντίλι για τα δάκρυα κι έστησε μια σκακιέρα ανάμεσά μας. Παίξαμε αμέτρητες ώρες σκάκι, μου μίλησε με τον Καβάφη και τον Έλιοτ, με την Πρέβεζα και τον Καρυωτάκη, κλείναμε τις βραδιές με Σεφέρη για όνειρα γλυκά.

Κείνο το καλοκαίρι, μετά το γλέντι για τα γενέθλιά του στις 8 του Αυγούστου, μας αγκάλιασε και μας είπε πως δε θα ξαναγιορτάσει γενέθλια… Τ΄άκουσε αυτός με τις σφαλιάρες, «ωραία!» σκέφτηκε, μ΄άρπαξε κι άρχισε να με χτυπάει σαν το χταπόδι και 4 Οκτώβρη μου πήρε και τον πατέρα.

Περάσανε εικοσιτόσα χρόνια και κοίτα που μου είπανε ότι στο Εμπορικό κέντρο Χαριλάου έχει ένα μπαράκι που το λένε Penny Lane κι εγώ θυμήθηκα σφαλιάρες κι αγάπες που πήγαν στον παράδεισο …. αν δεν πήγαν στην κόλαση …

Αχ Ελλάδα σ΄αγαπώ …

2007-03-05T10:43:00.000+02:00

Γιομάτη ομορφιές γύρισα χτες βράδυ απ΄ το οδοιπορικό στον Έβρο!

Αλεξανδρούπολη, Δάσος Δαδιάς, Δέλτα.

Εντυπωσιασμένη απ΄το μέγεθος του «μαυρόγυπα» κι απ΄τη σοφία της φύσης που χρησιμοποιεί τους γύπες σαν εξυγιαντές των δασών.
Τα παρεξηγημένα κι άσκημα πουλιά τρέφονται μόνο με σάρκες νεκρών ζώων . Δε σκοτώνουν ποτέ, απλά παρατηρούν και καθαρίζουν το δάσος απ΄τα νεκρά ζώα.
Ήμασταν πολύ τυχεροί κι απ΄το παρατηρητήριο ξεχωρίσαμε πολλούς γύπες, όρνια και δυο φιδαετούς να ξεκινούν το χορό του ζευγαρώματος. Τι περήφανο πουλί, τι αέρινο και λεβέντικο…

Στο Δέλτα τα πουλιά λίγα, δεν κατέβηκαν απ΄το Βορρά λόγω καλού καιρού, μας αποζημίωσε όμως το ροζ των φλαμίνγκος, ο μεγάλος πληθυσμός χουλιαρομύτας που ανταμώσαμε και το βαθύ κόκκινο της αρμυρήθρας που κατέλαβε μεγάλες εκτάσεις λόγω έλλειψης νερού.

Στην Αλεξανδρούπολη, θαυμάσαμε τη δουλειά που έχει κάνει η κυρία Αγγελική Γιαννακίδου στο Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, ένα έργο εξ’ολοκλήρου αυτοχρηματοδοτούμενο που λειτουργεί με τη νομική μορφή Αστικής Εταιρείας μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Υπάρχουν τελικά Έλληνες που αγαπούν την Ελλάδα! Έφυγα γεμάτη εικόνες απ’ τη ζωή στη Θράκη και μ΄ένα υπέροχο ζευγάρι σκουλαρίκια απ΄το πωλητήριο που λειτουργεί στο χώρο με ΥΠΕΡΟΧΑ χειροποίητα αντικείμενα.

Κι όταν το στομάχι διαμαρτυρήθηκε ήπιαμε το τσιπουράκι μας στου ΣΑΡΙΚΑ το ουζερί, στην Αλεξανδρούπολη, πίσω απ΄τη λέσχη των αξιωματικών, με περίφημο μεζέ κουτσομουρίτσα, καλαμάρι και γαλέο εντέχνως τηγανισμένα και κάτι σουπιές με σπανάκι που θα θυμάμαι για πολύ!

Την Κυριακή το γεύμα ήταν πιο επίσημο, στον ΠΛΑΤΑΝΟ στο λιμανάκι της Μάκρης, όπου χτυπήσαμε αστακομακαρονάδα που είναι το καλύτερό του.

Αργά το απόγευμα της Κυριακής αφήσαμε πίσω μας τη Θράκη, με τρόπαιο από ένα κιλό καβουρμά ο καθείς, απ’ το κρεοπωλείο της Πόπης στις Φέρες που μας έκανε την τιμή κι άνοιξε το μαγαζί της για μας και μόνο, Κυριακάτικα και γι’ αυτό πολύ την ευχαριστούμε!

Υ.Γ. Όχι, δεν είχαν συνέδριο οι κορμοράνοι, μια απλή, συνηθισμένη, μη προγραμματισμένη συνάντηση με μερικούς είχα .....

ΧΡΗΣΤΟΣ

2007-03-01T15:40:00.000+02:00

μη με παρεξηγείτε.... δουλεύω το γιό μου!!!!!!

Όταν ήταν τόσος .....

δε φανταζόμουν οτι κάποτε θα γινόταν έτσι ...........

και θαθελε να οδηγήσει κι αμάξι!!!!!!!!!!!!!!

No EuroVision Χρήστο!

2007-03-01T09:07:00.000+02:00

Τι να πω ρε Χρήστο!

Την σήμερον ημέρα, στην Ελλάδα,

αν δεν είσαι πιτσιρικάς με χαμηλοκάβαλο,

δεν έχεις τύχη...

Εγώ μαζί σου είμαι !!!!!!!!!!

Για τον πλανήτη μας…

2007-02-27T14:23:00.000+02:00

Χάλασε η τηλεόραση! Θα αγοράσουμε άλλη, αλλά την παλιά τι θα την κάνουμε?
Θα την πετάξουμε στον κάδο? Μήπως θα την αφήσουμε έξω από τον κάδο, στο πεζοδρόμιο ή θα την πετάξουμε στο ρέμα δίπλα απ΄το εξοχικό μας?

Κάτι απ΄τα παραπάνω θα κάνουμε

γιατί κανείς δεν είχε την καλοσύνη να μας ενημερώσει

για την ύπαρξη της

Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε.

αντιγράφω…..

Η εταιρεία ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΣΥΣΚΕΥΩΝ Α.Ε. αποτελεί τον υπεύθυνο φορέα για την οργάνωση και τη λειτουργία του Συλλογικού Συστήματος Εναλλακτικής Διαχείρισης των Αποβλήτων Ηλεκτρικού και Ηλεκτρονικού Εξοπλισμού (Α.Η.Η.Ε.) στην Ελλάδα.

Η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΣΥΣΚΕΥΩΝ Α.Ε. έχει ως πρωταρχική επιδίωξη την επίτευξη των Εθνικών Στόχων, έτσι όπως αυτοί καθορίζονται από την Ευρωπαϊκή και την Ελληνική νομοθεσία, καθώς και τον αποτελεσματικό έλεγχο του κόστους της Εναλλακτικής Διαχείρισης των Α.Η.Η.Ε.

Η συμμετοχή στην ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΣΥΣΚΕΥΩΝ Α.Ε. εξασφαλίζει στις επιχειρήσεις που παράγουν, εισάγουν και μεταπωλούν ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό, την απαλλαγή τους από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων σχετικά με την Εναλλακτική Διαχείριση των Α.Η.Η.Ε. που τους επιβάλλει ο Νόμος 2939/2001 και το Προεδρικό Διάταγμα 117/2004.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ
Κύριες κατηγορίες ΗΗΕ και ενδεικτικός κατάλογος προϊόντων που υπάγονται σ΄αυτές (σύμφωνα με την νομοθεσία για την διαχείριση των Αποβλήτων ΗΗΕ)

1. Μεγάλες οικιακές συσκευές
Μεγάλες συσκευές ψύξης
Ψυγεία
Καταψύκτες
Αλλες μεγάλες συσκευές χρησιμοποιούμενες για ψύξη, διατήρηση και αποθήκευση τροφίμων
Πλυντήρια ρούχων
Στεγνωτήρια ρούχων
Πλυντήρια πιάτων
Συσκευές μαγειρικής
Ηλεκτρικές κουζίνες
Ηλεκτρικά μάτια
Φούρνοι μικροκυμάτων
Αλλες μεγάλες συσκευές χρησιμοποιούμενες για μαγείρεμα και άλλες επεξεργασίες τροφίμων
Ηλεκτρικές θερμάστρες
Ηλεκτρικά θερμαντικά σώματα (ηλεκτρικά καλοριφέρ)
Αλλες μεγάλες συσκευές χρησιμοποιούμενες για θέρμανση χώρων, κρεβατιών, καθισμάτων
Ηλεκτρικοί ανεμιστήρες
Συσκευές κλιματισμού
Αλλα είδη εξοπλισμού αερισμού, απαγωγής αερίων και κλιματισμού

2. Μικρές οικιακές συσκευές
Ηλεκτρικές σκούπες
Σκούπες χαλιών
Αλλες συσκευές καθαριότητας
Συσκευές χρησιμοποιούμενες για ράψιμο, πλέξιμο, ύφανση και άλλες κλωστοϋφαντουργικές εργασίες
Ηλεκτρικά σίδερα και άλλες συσκευές για το σιδέρωμα, το μαγγάνισμα και εν γένει τη φροντίδα των ρούχων
Φρυγανιέρες
Συσκευές τηγανίσματος (φρυτέζες)
Μύλοι, καφετιέρες και συσκευές ανοίγματος ή σφραγίσματος περιεκτών ή συσκευασιών
Ηλεκτρικά μαχαίρια
Συσκευές κοπής και στεγνώματος μαλλιών, βουρτσίσματος δοντιών, ξυρίσματος, μασάζ και άλλες συσκευές περιποίησης του σώματος
Ρολόγια και εξοπλισμός μέτρησης, αναγραφής ή καταγραφής χρόνου
Ζυγαριές

3. Εξοπλισμός πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών
Συγκεντρωτική επεξεργασία δεδομένων :
Μεγάλοι υπολογιστές (mainframes)
Μεσαίοι υπολογιστές (mini computers)
Μονάδες εκτύπωσης
Συστήματα προσωπικών υπολογιστών :
Προσωπικοί υπολογιστές (συμπεριλαμβανομένων των κεντρικών μονάδων επεξεργασίας (CPU), των ποντικιών, των οθονών και των πληκτρολογίων)
Φορητοί υπολογιστές (lap-top) (συμπεριλαμβανομένων των CPU, των ποντικιών, των οθονών και των πληκτρολογίων)
Υπολογιστές τσέπης (notebook)
Υπολογιστές χειρός (notepad)
Εκτυπωτές
Φωτοαντιγραφικά μηχανήματα
Ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές γραφομηχανές
Αριθμομηχανές τσέπης και επιτραπέζιες
και άλλα προϊόντα και είδη εξοπλισμού για τη συλλογή, αποθήκευση, επεξεργασία, παρουσίαση ή διαβίβαση πληροφοριών με ηλεκτρονικά μέσα
Τερματικά και συστήματα χρηστών
Συσκευές τηλεομοιοτυπίας (Φαξ)
Τηλέτυπα
Τηλέφωνα
Tηλεφωνικές συσκευές επί πληρωμή
Ασύρματα τηλέφωνα
Κινητά τηλέφωνα
Συστήματα τηλεφωνητών
και άλλα προϊόντα και είδη εξοπλισμού για τη μετάδοση ήχου, εικόνων ή άλλων πληροφοριών με τηλεπικοινωνιακά μέσα

4. Καταναλωτικά είδη
Ραδιόφωνα
Τηλεοράσεις
Κάμερες μαγνητοσκόπησης (βιντεοκάμερες)
Μαγνητοσκόπια(συσκευές αναπαραγωγής εικόνας)
Συσκευές ηχογράφησης υψηλής πιστότητας
Ενισχυτές ήχου
Μουσικά όργανα
και άλλα προϊόντα και είδη εξοπλισμού για την εγγραφή ή αναπαραγωγή ήχου ή εικόνων, συμπεριλαμβανομένων των σημάτων ή άλλων τεχνολογιών διανομής ήχου και εικόνας με άλλα πλην των τηλεπικοινωνιακών μέσα

5. Φωτιστικά είδη
Φωτιστικά για λαμπτήρες φθορισμού πλην των οικιακών φωτιστικών σωμάτων
Ευθείς λαμπτήρες φθορισμού
Λαμπτήρες φθορισμού μικρών διαστάσεων
Λαμπτήρες εκκενώσεως υψηλής έντασης, συμπεριλαμβανομένων των λαμπτήρων νατρίου υψηλής πίεσης και των λαμπτήρων αλογονούχων μετάλλων
Λαμπτήρες νατρίου χαμηλής πίεσης
Αλλος φωτιστικός εξοπλισμός και εξοπλισμός προβολής ή ελέγχου του φωτός πλην των λαμπτήρων πυράκτωσης

6. Ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά εργαλεία (εξαιρουμένων των μεγάλης κλίμακας σταθερών βιομηχανικών εργαλείων)
Τρυπάνια
Πριόνια
Ραπτομηχανές
Εξοπλισμός για την τόρνευση, τη λείανση, την επίστρωση, το τρόχισμα, το πριόνισμα, το κόψιμο, τον τεμαχισμό, τη διάτμηση, τη διάτρηση, τη διάνοιξη οπών, τη μορφοποίηση, την κύρτωση και άλλες παρόμοιες επεξεργασίες ξύλου, μετάλλου και άλλων υλικών
Εργαλεία για τη στερέωση με βίδες, καρφιά ή κοινωμάτια και την αφαίρεσή τους και για παρόμοιες χρήσεις
Εργαλεία για συγκολλήσεις εν γένει και παρόμοιες χρήσεις
Εξοπλισμός ψεκασμού, επάλειψης, διασποράς ή άλλης επεξεργασίας υγρών ή αέριων ουσιών με άλλα μέσα
Εργαλεία κοπής χόρτου ή άλλων εργασιών κηπουρικής

7. Παιχνίδια και εξοπλισμός ψυχαγωγίας και αθλητισμού
Ηλεκτρικά τραίνα ή αυτοκινητοδρόμια
Φορητές κονσόλες βίντεο παιχνιδιών
Βιντεοπαιχνίδια
Υπολογιστές για ποδηλασία, καταδύσεις, τρέξιμο, κωπηλασία, κλπ.
Αθλητικός εξοπλισμός με ηλεκτρικά ή ηλεκτρονικά κατασκευαστικά στοιχεία
Κερματοδέκτες τυχερών παιχνιδιών

8. Ιατροτεχνολογικά προϊόντα (εξαιρουμένων των εμφυτεύσιμων και μολυσμένων)
Ακτινοθεραπευτικός εξοπλισμός
Καρδιολογικός εξοπλισμός
Συσκευές αιμοκάθαρσης
Συσκευές πνευμονικής οξυγόνωσης
Εξοπλισμός πυρηνικής ιατρικής
Ιατρικός εξοπλισμός για in-vitro διάγνωση
Συσκευές ανάλυσης
Καταψύκτες
Τεστ γονιμοποίησης
Αλλες συσκευές για την ανίχνευση, την πρόληψη, την παρακολούθηση, την αντιμετώπιση ή την ανακούφιση ασθενειών, σωματικών βλαβών και αναπηριών

9. Όργανα παρακολούθησης και ελέγχου
Ανιχνευτές καπνού
Συσκευές θερμορύθμισης
Θερμοστάτες
Συσκευές μέτρησης, ζύγισης η προσαρμογής για οικιακή η εργαστηριακή χρήση
Αλλα όργανα παρακολούθησης και ελέγχου χρησιμοποιούμενα σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις (π.χ. σε ταμπλώ ελέγχου)

10. Συσκευές αυτόματης διανομής
Συσκευές αυτόματης διανομής θερμών ποτών
Συσκευές αυτόματης διανομής θερμών ή ψυχρών φιαλών ή μεταλλικών δοχείων
Συσκευές αυτόματης διανομής στερεών προϊόντων
Συσκευές αυτόματης διανομής χρημάτων
Κάθε είδους συσκευές αυτόματης διανομής οποιουδήποτε προϊόντος

ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΧΑΛΑΣΜΕΝΕΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΜΑΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ ???
ΕΔΩ!!!

Για το Πελίτι.

2007-02-26T12:27:00.000+02:00

Το Πελίτι, είναι ένα δέντρο κάπου κοντά στο Δασωτό της Δράμας… Το Πελίτι έιναι και μια φιλοσοφία …

Ο φίλος μου Σπύρος γράφει … :

«Κοντά σ΄ ένα μισοδεμάτι άχυρο, βρισκότανε βαρύς κι ασήκωτος με τις λαστιχένιες του αχτίνες, ο χωματωμένος πατατοεξαγωγέας που τον πρωτοφέραμε στο χωριό δοκιμαστικά από την έκθεση Θεσ/νίκης και πάνω στο παράθυρο με τις παγιδευμένες σφήκες, μέσ’ στην σκόνη και αράχνες, είδα και τις λυχνίες του πειρατικού ραδιοφωνικού σταθμού «Ρομπέν» του αδελφού μου.

Κάποτε στέναζε κι αυτός, από τις αφιερώσεις λαϊκών και ρεμπέτικων τραγουδιών.

-Από τους ραδιοθαλάμους μας, το τραγούδι αυτό: «Πάρε τ’ αχνάρια να με βρεις», αφιερώνεται έξτρα, από το ψηλό το «Πελίτι» (www.peliti.gr), στην όμορφη Καρυδιά.

Στο Πελίτι πήγαιναν τ’ αγόρια και στην Καρυδιά τα όμορφα «πιτσουνάκια» κι ο «Ρομπέν» μέρα - νύχτα, γλυκοχουχούλιζε πόθους και τα όνειρα μας. Κάτω από την ερημίτισσα βελανιδιά, που κρατάει την πορεία της μέσα στον χρόνο, ξεχείλιζαν και οι χυμοί του έρωτα.
Ξαπλωμένοι πάνω στα εύθραυστα φύλλα της, με τα πουκαμισάκια ποτισμένα στο κρασί και την μπύρα, γράφαμε καλλιγραφικές ερωτικές επιστολογραφίες και νιώθαμε τα ρομαντικά γλυκοσκιρτίσματα της νιότης. Η γειτονιά πιο κάτω όλο μυρίσματα, από τριαντάφυλλα και κρίνοι, γιασεμιά και τα ζουμπούλια και στην μεγάλη γλίστρα του βράχου με το πυκνοπράσινο χνούδι κοντά στην πηγή της «Γκιοζές», τα βατράχια και τα κοκόρια ξετρέλαιναν το χωριό. Ξεχώριζε ο κόκορας τ’ Αντώνη, που ορμούσε σ’ όποιον περνούσε από κοντά, τεντώνοντας και το κατακόκκινο λειρί του.

Κοντά στην «Γκιοζέ», καθόμουνα συχνά με ένα φουρφούρι στο χέρι και κοίταζα ψηλά στον καθαρό ουρανό, τα μεγάλα πουλιά που έφτιαχναν παράξενα γεωμετρικά σχήματα και μίκραιναν και χανόντουσαν.

Στου Πελιτιού τον λόφο, πετούσαμε στον δυνατό αέρα και τους ζυμαροκαμωμένους πολύχρωμους αετούς. Και στο τέλος, αφού ενώναμε όλους τους «τσιλέδες», τους αμολούσαμε να φύγουν πίσω στα βουνά, μακριά, στην Βουλγαρία.

Όλος ο κόσμος περίμενε τις Απόκριες, γιατί υπήρχε αίσθηση ότι τότε ακούγονται λιγότερο, τα θυμωμένα λόγια. Στα σπίτια, από την παραμονή, γλυκά, πιοτά, λαγάνες, φαγητά.Η γειτονιά βούιζε από γλέντια, χορούς κι αστεία και στους δρόμους… πανικός, χαλασμός, πανζουρλισμός. Και μέσα στο «κουτούκι» του Σταθήκου, γιρλάντες, μπαλόνια, κομφετί και σακούλα σερπαντίνα.

Ζήτω τα έθιμα του χωριού μας !

Κι ύστερα απ' αυτές τις τρέλες, Καθαρά Δευτέρα κι όλοι μαζί, ξανά στη εξοχή. Εμείς πολυβολείο και στου Πελιτιού τον λόφο, πάνω από τα μνήματα, να πετάξουμε τους ζυμαροκαμωμένους, ( πήραν τα μυαλά αέρα), τους Ουχοκολημένους ντε αετούς μας. Εκεί στην πλαγιά, μικροί μεγάλοι, γιατί όλοι καβαλήσαμε καλάμι.-Λαμπάτι, ένωσε πολλούς "τσιλέδες", δώστο όλο το κουβάρι κι αμόλα, κόντρα στον άνεμο να πάει πολύ ψηλά, μέχρι σύννεφα…

Πρέπει να τους περάσουμε όλους! Πρέπει να τους ξεσκίσουμε όλους!Ο αετός Περήφανος, Καμαρωτός-Δασωτιανός με την πολύχρωμη μακριά ουρά του, χωρίς ξυράφια, υψώνεται σιγά-σιγά στον ουρανό. -Μπά! τι κάνει ο μπαγάσας; Θέλει να φτάσει και τον ήλιο! -Μπας και φτιάχτηκε πολύ ονειροπόλος!-Άσε ασε, με χαρτάκι - τηλεφώνημα, θα του σιάξω γω τα ζύγια και τα ψαλίδια , γιατί πήραν αέρα τα μυαλά του κι από πάνω… μας κουνάει και την ουρά του.

-Μπα μπα! Τι βλέπω! Μας ήρθε "κεφαλάκι", άκου να δεις ποιός ;
Ο αετός! Ο βασιλιάς των πτηνών, που την βρίσκει από ψηλά σαν μας βλέπει τόσο δα μικρούλια, να περπατάμε ανάμεσα στα πεθαμένα δέντρα που στέρεψαν νερό!

-Λαμπάτι, τρέξε! Στείλε mail, τσέπης κινητό, για να δει λίγο τον κάμπο, χωρίς δέντρα, ζώα και πουλιά και τότε…Μπουμ! Φαρδύς πλατύς, σίγουρα θα ζαλιστεί και θα πέσει στο τσαλί. Και σαν του φύγει όλη του η μαγκιά κι η περηφάνια, θα τον σπάσω τα καλάμια και με του καπνού το ράμμα, θα τον σύρω μεσ' στην λάσπη, σαν τρελή την αγελάδα, να μπουκώσει διοξίνη, ραδιενεργό ουράνι και το τοξικό φαρμάκι.

Δεν μπορεί αυτός ψηλά κ’ εγώ τόσο χαμηλά...Με χαλβά, ελιά και ταραμά και τον έκανα και χάρη, Καθαρά που είν' η Δευτέρα ...Να μην πεθαίνει στον αέρα. Όλε!

Όλοι οι Δασωτιανοί έχουμε μια βαθιά αίσθηση συγγενείας μ’ αυτό το δέντρο, λες και αυτό να μας γέννησε.

Στα μεγάλα οριζόντια κλαδιά, με την τριχιά του «βοσκίον», φτιάχναμε την μεγάλη κούνια και με την φόρα που παίρναμε, νομίζαμε πως θα απογειωνόμασταν πάνω στο κλέθρινο τσαρτάκι του καφετζή Μιχάλη.

Στο κλέθρινο τσαρτάκι του καφετζή Μιχάλη, με το ακορντεόν, την λύρα και τους δίσκους των 78 στροφών, γινότανε και ο «κοινός χορός», όπως τον λέγανε. Με τα πολλά φορτηγά που είχε το χωριό, οι δίσκοι έφταναν γρήγορα στο χωριό και η φωνή του Καζαντζίδη συνδύαζε άψογα την Ελληνική μπύρα Φιξ, με το νόστιμο και χωρίς συντηρητικά μεζέ.

Το ζεϊμπέκικο ντόμπρο και μάγκικο χωρίς ακροβατικά. Άσπρο πουκάμισο με μανικέτια και λουστροβαμμένα σκαρπίνια.

Τα κεράσματα, πέφτανε βροχή με τις μελωδίες του Βαλς, του Σλόου και του Σουίνγκ και κάποιοι μοναχικοί μάγκες, «τα σεκλέτια θέλανε σερπέτια», πίνανε με τον εαυτό τους και με το ντέρτι τους, σιγοτραγουδώντας με φωνή τραχιά και μπάσα: “Πέσαν’ τα μάνταλα βαριά και σκοτεινιάσαν’ τα κελιά” »

..πως αγαπώ τους ανθρώπους που γράφουν έτσι …..

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ!!

2007-02-26T11:16:00.000+02:00

Κάθε φορά που βλέπετε κάποιον

να πετάει σκουπίδια - τσιγάρα

από το αυτοκίνητο

ΚΡΑΞΤΕ ΤΟΝ ...

ΑΝΑΨΤΕ ΤΟΥ ΤΑ ΦΩΤΑ...

ΧΤΥΠΗΣΤΕ ΤΟΥ ΤΗΝ ΚΟΡΝΑ...

ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΥ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ....

είναι η μόνη ελπίδα να ντραπεί

και να μη το ξανακάνει!! (τουλάχιστον όταν τον βλέπουν ...)

Ποιος είδε νύχτα με δυο φεγγάρια...

2007-02-23T09:13:00.000+02:00

Άνθισε η πρώτη τουλίπα....

η φραουλιά έδεσε καρπούς .....

οι κρόκοι άνθισαν και ξάνθισαν ....

κι η γαζία έτοιμη κι αυτή .....

Φλεβάρης είναι είπαμε ? ? ? ? ? ? ? ? ?

Οι φωτο τραβήχτηκαν σήμερα το πρωί.....

Πριν τη Σαρακοστή!

2007-02-22T09:59:00.000+02:00

Αναδρομή τρίτη ….

Την Κυριακή θα πω στη Μαριγούλα και στα ξαδέρφια μου νάρθουν για φαγητό. Η Μαριγούλα είναι η μικρότερη κι αγαπημένη θεία. Η γυναίκα του μικρού αδερφού της μάνας μου, του Μανώλη που πολύ άτυχος ήτανε στη ζωή του. Στα σαρανταδυό του ένα εγκεφαλικό τον άφησε μισό και λίγο πριν τα εξήντα μας χαιρέτησε όλους και τράβηξε γι’ αλλού! Όταν παντρεύτηκαν η Μαριγούλα ήταν δεκαεννιά χρονών κι εγώ έξι, έγινε η φιλενάδα μου, θαύμαζα τα βαμμένα της νύχια, τα όμορφα δαχτυλίδια που φόραγε, τα ρούχα της , όλα της, ήταν η πριγκίπισσα που παντρεύτηκε ο θείος μου, ο λατρεμένος θείος που με πήγαινε σινεμά, μούφτιαχνε χαρταετούς, έβαζε στο πικάπ που είχε το «σπασμένα τριιιιιαντάφυλλαααα, στο δρόμο πεεεεεταμέεεενα..» και το τραγουδούσαμε μαζί….

Δυο ξαδερφάκια μου χαρίσανε, τη Βασούλα και το Νικολάκη που πάτησα πόδι και τον βάφτισα εγώ! Πάντα ζήλευα τη μάνα μου που φορούσε μάξι φορέματα. Η μόνη λύση για να βάλω κι εγώ μάξι ήταν να γίνω νονά. Έγινα νονά το λοιπόν κι έβαλα και μάξι, ένα γαλάζιο, κοντομάνικο με πεταλούδες…η γιαγιά μου τόραψε… και πήρα για κουμπαριάτικο δώρο μια υπέροχη κούκλα που στην πλάτη της έπαιρνε μικρά δισκάκια και μ΄ άλλο μίλαγε, μ΄άλλο τραγούδαγε.

Τα χρόνια κυλήσανε κι η Μαριγούλα παρά τα χτυπήματα έμεινε το γέλιο της φαμίλιας, το περιβόλι, η χαρά κι η ευθυμία. Πάντα με δωράκια, «τζίτζιλι μίτζιλι» τα λέει, συνεχίζει να μας χρωματίζει ότι πάει να γκριζάρει. Την Κυριακή θα πω στη Μαριγούλα και στα ξαδέρφια μου νάρθουν για φαγητό. Θα κάνω κάτι σπέσιαλ, κάτι που να την κάνει να πιει κανα ποτηράκι κρασί και να «κοκκινίσει η μυτούλα της», να «κοπούν τα πόδια της» και ν΄αρχίσει το γάργαρο γελάκι της.

Το bourguignon της Άσπας

1,5 κιλό μοσχάρι (πείτε στο χασάπη «για κοκκινιστό»)
10-15 κρεμμυδάκια στιφάδου
μια χεριά σχοινόπρασσο
5-6 καρότα κομμένα ζάρια
1 ½ πακέτο μανιτάρια porto bello
2 σκελίδες σκόρδο
200 γρ μπέικον σε κομμάτι (όχι φέτες)
250 γρ σάλτσα ντομάτας
1 νεροπότηρο κόκκινο κρασί
αλάτι – πιπέρι
φυσικά ελαιόλαδο

Κόβουμε σε ζάρια το μπέικον και το καβουρντίζουμε ίσαμε να βγάλει το λίπος του, στραγγίζουμε και στο τηγάνι με το λίπος σωτάρουμε καλά τα κομμάτια του μοσχαριού. Αφήνουμε στην άκρη και συνεχίσουμε με ελάχιστο λάδι τα κρεμμυδάκια, το καρότο μέχρι να μαραθεί και τελευταία τα μανιτάρια κομμένα σε χοντρές φέτες με χοντροκομμένο μαζί τους το σκόρδο. Σε κατσαρόλα σωτάρουμε το σχοινόπρασσο χοντρομομμένο, σβύνουμε με το κρασί, προσθέτουμε το μοσχάρι και λίγο νερό αν χρειάζεται και βράζουμε σιγανά για ¾ της ώρας περίπου, προσέχοντας να μη τελειώσουν τα υγρά. Βάζουμε στην κατσαρόλα και όλα τα υπόλοιπα υλικά, αλατοπιπερώνουμε, προσθέτουμε και το χυμό ντομάτας και σιγοβράζουμε για άλλη μια ώρα. Λίγο πριν σβύσουμε προσθέτουμε λίγο ελαιόλαδο και φέρνουμε σε βρασμό.
Σερβίρουμε με ρύζι ή με πουρέ ή με χοντροκομμένες πατάτες τηγανητές. Φροντίζουμε να υπάρχει μπόλικο ψωμί για βουτιές…

Μαριγούλα, μαμά μας, σ΄ευχαριστώ για όλες τις στιγμές που μας χάρισες και μας χαρίζεις……

Πω πω Μπαλάκιααααα!!!!

2007-02-21T15:00:00.000+02:00

Αν κι έχω χάσει επεισόδια και με κίνδυνο να είμαι εκτός θέματος …. :

1. Δε φοβάμαι τον κίνδυνο να είμαι εκτός θέματος κι έχω και υπέρταση (αν τόβαζα χωριστά θα έγραφα 6!!)

2. Λατρεύω την παράδοση στη γεύση, στην εικόνα, στον ήχο και στ΄άγγιγμα. Αγαπώ όλες τις μουσικές κι όλα τα χρώματα. Χαλαρώνω με Χατζηδάκι, ηρεμώ με Chopin, χορεύω με Μητσάκη, νταλγκαδιάζω με Χριστοδουλόπουλο και σαν πιω καμπόσο, τραγουδάω το «τέσσερις πήγε μου είπαν πάλι φύγε …..» Στην όπερα με πήγε η ξαδέρφη μου πριν κάποια χρόνια κι άρχισα να κλαίω όταν διαπίστωσα πως δεν είχε τελειώσει στο δεύτερο μέρος κι είχε και τρίτο …. Και δε φορούσα κι αδιάβροχη μάσκαρα!!!

3. Την ώρα που γεννιόμουνα χτυπούσανε καμπάνες (ήτανε Κυριακή) Από τότε που τόμαθα νηστεύω κάθε Σαρακοστή. Τη Μεγάλη Παρασκευή όμως το βράδυ, μετά τον Επιτάφιο τηγανίζω τη σκωταριά και κολάζω κι άλλους να τη μοιραστούν μαζί μου. Είναι παλιά παράδοση που κρατάει απ΄τον παππού μου …

4. Πολλές φορές πίστεψα πως είμαι απαίσια μάνα, αλλά τελικά κατέληξα πως δεν είμαι και του πεταματού! Τουλάχιστο έβγαλα καλό παιδί ….

5. Πίνω πολύ αλκοόλ κι αυτό από παράδοση, (εξάλλου τόπα ότι λατρεύω την παράδοση) ο προ-προ-πάππος μου που ήτανε και παπάς (από δω μάλλον προέρχεται η έξις στη νηστεία) απεδήμησεν εις Κύριον ρ’φώντας μια νταμιτζάνα τσίπουρο και τρώγοντας 40 αυγά Πασχαλινά μετά από στοίχημα. Την άλλη μέρα ψάχνανε για παπά …

Σκυτάλη??Δε βλέπω κανέναν γύρω τρωύρω…..Δεν ξέρω και πολύ κόσμο ….. Μ έπιασε άγχοοοοος

Πιάστε ρε παιδιααααααα!!!!!!!!

BeeHappy

Sobreviviendo

Πεφταστέρι

Εμείς για αλλού κινήσαμε ....

2007-02-21T10:01:00.000+02:00

Αναδρομή δεύτερη …

«Στο Σαλούβαρδο θα πάτε για ψάρι! Μόνο αυτός ΑΝ έχει φρέσκο…» είπε ο καπετάνιος του φέρυ για την Αμμουλιανή. Βασιστήκαμε στην ορμήνια του γιατί φίλος του Δημήτρη ήτανε και ψέματα δε θα μας έλεγε κι ήτανε και φευγάτος ο τύπος, μ΄ένα κόκκινο μπερέ λοξά φορεμένο και μ’ έναν αέρα πούδειχνε πως σκαμπάζει από γούστα…

Σάββατο πρωί ξεκινήσαμε με τον καιρό πάλι μαζί μας, περάσαμε απ΄την Παλιόχωρα ν’ ανάψουμε ένα κερί στο μπαρμπα-Μήτσο κι από κει κινήσαμε για οδοιπορικό στην ορεινή και απανταχού εορτάζουσα τα Κούλουμα Χαλκιδική. Στα δέκα λεπτά δρόμο φτάσαμε Αρναία, υπέροχη Αρναία, κούκλα Αρναία, ατόφια παραδοσιακή. Στις πλατείες άναβαν κάρβουνα και τα κλαρίνα κλαίγανε απ΄τα μεγάφωνα. Βολτάραμε στις ανηφοριές της, ήπιαμε καφέ με λουκούμι σ΄ένα πανέμορφο μαγαζί και συνεχίσαμε το δρόμο για Ουρανούπολη. Στα Στάγειρα μας κατεβάσανε απ΄τ΄αυτοκίνητα να ρίξουμε κανα δυο γύρες και να μας τρατάρουν τσίπουρο, τσίπουρο από κράνα, φάρμακο κι αγιασμό μαζί. Το πάρκο του Αριστοτέλη ….καλό…Συνεχίζουμε, οξιές παντού καφεκίτρινα χρώματα, γυμνά κλαδια και ξάφνου …. Τέρμα οι οξιές κι αρχίζουνε τα κωνοφόρα…το μάτι πρασινίζει … Προσπερνάμε τη διασταύρωση για Βαρβάρα και κάνουμε σχέδια για την επόμενη εξόρμηση προς τα κει …Στην Τρυπητή ξεστρατίζουμε για Αμμουλιανή …. ερε γλέντια.!!!

Το Σαλούβαρδο δεν τον βρίσκουμε ….. ξανασυναντάμε τον καπετάνιο και μας λέει … «Σαλούβαρδο ειπα γμτι μου!!! Το παρατσούκλι του είναι .. Κληματαριά το λένε το μαγαζι …»

Με το που μπαίνουμε βλέπω μια ντουζίνα μπουκαλάκια από Πλωμάρι ζωγραφισμένα περίτεχνα με χίλια μύρια χρώματα…. Τ’ αγγίζω, ρωτάω, εμείς τα ζωγραφίζουμε μου απαντάει η κοπελιά απ΄την κουζίνα, την ανοιχτή κουζίνα, απ΄τη μια τα τραπέζια, απ΄την άλλη η κουζίνα … Καθόμαστε δίπλα στο αναμμένο τζάκι ….. «Ότι μας έφερε η τράτα……είναι δεμένα τα καΐκια .. ο καιρός …» «Ότι σας έφερε η τράτα…»

Ψιλοκομμένο λάχανο σαλάτα, μαρούλι με μπόλικο φρέσκο κρομδέλι κι άνηθο, θράψαλα τηγανητά, γάμπαρη σαγανάκι με κόκκινη σάλτσα καυτερή πιπεριά και φέτα, πεντέξι μικρά μπακαλιαράκια και τέσσερις ζακέτες καλοτηγανισμένες και καπάκι δυο πιάτα με μια σκορδαλιά καρυδένια,…. μα μια σκορδαλιά καρυδένια ….. Στα χρωματιστά μπουκαλάκια μας έφερε τσίπουρο, δικό του, καλό και για επιδόρπιο φρούτα και χαλβά ταχινένιο.

«Αχ να μας έχει ο θεός γερούς έτσι ν΄ανταμώνουμε …» είπαμε γι άλλη μια φορά και τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας με φόρα ….

Κ Α Λ Η Σ Α Ρ Α Κ Ο Σ Τ Η !

2007-02-20T13:07:00.000+02:00

Αναδρομή πρώτη ….

Λατρεμένη Θράκη, Θράκη της γιαγιάς και της μνήμης.
Εκδρομή στην Ξάνθη κι ο καιρός σύμμαχός μας. Θέλει καναδυό Σαββατοκύριακα για το καρναβάλι αλλά η πόλη είναι ήδη μασκερεμένη. Δένουμε στο ΞΑΝΘΙΠΠΕΙΟΝ ένα παρακμιακό χοτέλι μες την πόλη που τελικά πολύ μας εξυπηρετεί. Βρίσκεται στη σωστή απόσταση απ΄την πλατεία, στη σωστή απόσταση απ’ την παλιά πόλη, στη σωστή απόσταση απ το στραγαλάδικο κι απ τον Παπα α α α α α απαρασκευά!! Τι γουρουνιά αλήθεια… πόσες καργιώκες κατεβάσαμε!!! Πόσα κιλά λιμπλιμπούδες !!!

Αφιχτήκαμε κατά τις 7 τ’ απόγεμα, ξεφορτώσαμε και βγήκαμε για τσάρκα. Μας καλωσορίζει η φωνή του μουεζίνη, σταματάμε, αφουγκραζόμαστε, είμαστε αλλού….Περιδιαβαίνουμε άσκοπα μ ένα σακούλι στραγάλια στο χέρι. Πίσω απ΄το παλιό ρολόι, στρίβουμε σ ένα σοκάκι, πέφτουμε πάνω σ’ ένα βιβλιοπωλείο… παραδίπλα μια «Ζεστή γωνιά» μας γνέφει για τσίπουρο …

Σάββατο πρωί γιομίζω χρώματα και μυρουδιές μες το Παζάρι. Χορταίνει η ψυχή, χορταίνει το μάτι, βαθιά ανάσα… Παίρνω σαλέπι, το πετάω δεν πίνεται, καλύτερο του όξω απ΄του Τερκενλή σαλεπιτζή!!

Σουλάτσο στην παλιά πόλη. Έχω κοντά δέκα χρόνια νά’ρτω κι είναι όλα αλλιώτικα. Φκιαγμένα, προσεγμένα, το Λαογραφικό υπέροχο, ενθουσιάζονται οι άλλοι της παρέας, εγώ τόξερα… Ο νεαρός του Λαογραφικού μας κάνει εισαγωγή στην ιστορία της Ξάνθης, όσο απ΄το μέσα δωμάτιο ακούγονται φωνούλες παιδικές που μαθαίνουν ζωγραφική …. τι όμορφα που ζωντανεύουν τα σπίτια μ’ αυτές τις φωνούλες ….

Τηλεφωνώ στον Ιχνηλάτη, δε λειτουργεί πλέον μαθαίνω… κλέψανε τις κάμερες απ΄το Νέστο .. κι ήτανε με χρηματοδότηση ευρωπαϊκή .. και .. ΤΕΡΜΑ ο Ιχνηλάτης ….

Τα νερά του Νέστου κυλάνε λίγα κι ήρεμα και χωρίς τις κάμερες στην τελική ….Βολτάρουμε καναδυό χιλιόμετρα στο πέτρινο μονοπάτι, γαλημεύουμε κι αρχίζουμε να πεινάμε ….Δρόμο για το Πίλημα….περνάμε το μισογκρεμισμένο γιοφύρι κι ακολουθώντας τις σβουνιές φτάνουμε στην ταβέρνα. Γελάδες, γελάδες κι άλλες γελάδες πηγαίνουν κι έρχονται στο δρόμο ….. λες κι είναι το χωριό των γελάδων… δεν βλέπω ανθρώπους, μόνο γελάδες και κανα ταυρίκο που και που …. Απίστευτα πολλές γελάδες λεύτερες…. Το φαγητό καλό, οχι κάτι το ιδιαίτερο, …. θα ξαναρχόμουν για τις γελάδες και για το γιοφύρι το μισογκρεμισμένο …

Η Κυριακή φέρνει πίκρα… Ψάχνω Πομακοχώρια και δεν τα βρίσκω … Φτάνω ισαμε τη Σμίνθη … … Ο πολιτισμός τα σάρωσε, τα τσαλαπάτησε η μπετονιέρα…. Ούτε μια Πομάκα σ΄όλη τη διαδρομή … και πίστευα πως θαβρισκα κείνη που μ’ είχε ντύσει πριν χρόνια για να αποτυπώσω τη στολή (γιατί αν δεν το καταλάβατε ….ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΟΜΑΚΑ στη φωτογραφία!!!).

Ψάχνουμε καφενέ – βρίσκουμε καφετέριες … την κάνουμε μ΄ελαφρά πηδηματάκια… Στο δρόμο της επιστροφής μπαίνουμε Μύκη και κει συναντάμε μερικές Πομάκες να σουλατσάρουν …. Προσπαθώ να θυμηθώ σε ποιο συρτάρι έχω τη φωτογραφία κλείνοντας το συρτάρι Πομακοχώρια στην ψυχή μου …

Η εκδρομή μας κλείνει με μια μαγική διαδρομή πρός τη Δράμα και με στάσεις στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Παρανέστι (πολύ αξιόλογη δουλειά του Πανεπιστημίου Κρήτης και του Δήμου) και στο Φράγμα του Θησαυρού, ένα μεγαλειώδες έργο που αξίζει να το επισκευτεί κανείς για να νοιώσει την ασημαντότητά του……

Τέλος αναδρομής …..(αυτής)

…. οι αναδρομές συνεχίζονται …

Φωτιά στα μπατζάκια μου .....

2007-02-13T11:34:00.000+02:00

... καλό μου ημερολόγιο ...

Κι έτσι, δεν προλαβαίνω να σου γράψω ....

Σε λίγες μέρες θα ξανάρθει γαλήνη ελπίζω .....

ΠΟΜΑΚΑ ! ! !

2007-02-08T14:50:00.000+02:00

..... έχω πολλά να σας πω ....!!!!

Πορτοκαλί συνέχεια…

2007-01-31T10:00:00.000+02:00

..και ΝΑΙ!

Το γλυκό πορτοκάλι γίνεται και με φλούδα μόνο. Πάλι χοντρόφλουδα πορτοκάλια παίρνουμε, πάλι τα ξύνουμε στον ψιλό τρίφτη και τα ξεφλουδίζουμε όπως για να τα φάμε. Αφού τα ζεματίσουμε και πετάξουμε το πρώτο νερό, τα κουλουριάζουμε απαλά και τα περνάμε με βελόνα σε χοντρή κλωστή, σχηματίζοντας 2-3 κομπολόγια. Τα ζυγίζουμε και χρησιμοποιούμε άλλη τόση ζάχαρη…

Βράζουμε – ξαναβράζουμε κατά τα προηγούμενα περί γλυκού, προσέχοντας να μη τα λιώσουμε κι ακολουθούμε κείνα τα βήματα. Όταν κρυώσει, βγάζουμε την κλωστή, δίνουμε μια βράση και μαζεύουμε σε βάζα.

Την ψίχα από τα πορτοκάλια που περίσσεψε, την περνάμε από τον αποχυμωτή και είτε την πίνουμε σύντομα, είτε κάνουμε συμπυκνωμένη πορτοκαλάδα με ζάχαρη, για το καλοκαίρι σύμφωνα με τα παρακάτω :

Πορτοκαλάδα
4 ποτήρια χυμό πορτοκάλι περασμένο από σουρωτήρι
2 ποτήρια χυμό λεμονιού (λειτουργεί ως συντηρητικό)
2 ½ ποτήρια νερό
1 κιλό ζάχαρη
ξύσμα ενός λεμονιού (βιολογικού)

Βράζουμε τη ζάχαρη με το νερό μέχρι να δέσει σε παχύρρευστο σιρόπι. Ρίχνουμε μέσα τους χυμούς πορτοκάλι – λεμόνι και το ξύσμα σε τουλπάνι και αφήνουμε να κρυώσει καλά. Διατηρούμε στο ψυγείο, σε γυάλινα μπουκάλια.

Σερβίρουμε βάζοντας στο ποτήρι δυο δάχτυλα συμπυκνωμένο χυμό και παγωμένο νερό.

Με τον ίδιο τρόπο φτιάχνουμε λεμονάδα, με τα παρακάτω υλικά :

Λεμονάδα
3 ποτήρια χυμό λεμονιού
2 ½ ποτήρια νερό
1 κιλό ζάχαρη
ξύσμα ενός λεμονιού (βιολογικού)

Τσιγαρέλια κι αγριολάχανα!

2007-01-29T13:16:00.000+02:00

Τσιγαρέλια
Χόρτα του αγρού διάφορα
1-2 σκελίδες σκόρδο
1 κρεμμύδι ξερό ψιλοκομμένο
1 κουταλιά του γλυκού γιομάτη κοκκινοπίπερο
1 – 2 μικρά πεπερόνια καούρικα

Με λίγο λαδάκι τσιγαρίζουμε το σκορδο το κρεμμύδι, το πιπέρι και τα πιπεράκια. Χωρίς να προσθέσουμε νερό ρίχνουμε τα χόρτα καλοπλυμένα και μαραμένα μ’αλάτι (τα τρίβουμε) και τα τσιγαρίζουμε να μαραθούν. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο νερό θα βγάλουν. Σιγοβράζουμε για 15 περίπου λεπτά ίσαμε να μαλακώσουν καμπόσο με κλειστό καπάκι.

Για τ΄Αγριολάχανα, πλένουμε καλά τα χόρτα και τα βράζουμε σε λιγοστό νεράκι μ΄αλάτι μέχρι να μαλακώσουν. Σερβίρουμε μαζί με το ζουμί τους, με μπόλικο λεμόνι και φρέσκο λάδι.

Όσο περισσότερα είδη χόρτων έχουμε τόσο πιο τυχεροί είμαστε. Παραπροχτές, γυρίζοντας σπίτι, σκεφτόμουν νάβγω να μάσω φρέσκα χορτάρια που είναι μπόλικα τώρα στα χωράφια κι άλλαξα γνώμη πολλές φορές, μια θα πάω έλεγα, μια δε βαριέσαι, δε θα κάνω το μετάνοιωνα. Τελικά παρκάρισα έξω απ΄το σπίτι κι έγνεψα στα χωράφια άλλη φορα… Πάνω στο πάγκο της κουζίνας βρήκα μια μεγάλη σακούλα γιομάτη καθαρισμένα διάφορα χόρτα … η Αγάπη, η κολητή της μάνας μου (όνομα και πράμα αγάπη) πήγε στην Επανομή και μάζεψε πρωί πρωί και μου τάστειλε…

« Δε ζήταγες τιποτ΄άλλο!!!» μου’παν όλοι μ΄ένα στόμα………
«Μα …. χόρτα ήθελα …..» απάντησα….

Υ.Γ. Τάγραψα μη τα ξεχάσω ...Η φωτο είναι δανεικιά.

.. των Ελλήνων οι κοινότητες ..

2007-01-29T09:46:00.000+02:00

Μια πιατέλα είχε μεζέδες για τσίπουρο, ελιές τσακιστές με λεμόνι και ρίγανη, θρούμπες και πράσινες ξυδάτες, πάστα ελιάς με βασιλικό και σκόρδο, τουρσί μελιτζανάκι γεμιστό, ντοματοπιπεριά τουρσί, καυτερή πιπεριά με λαδόξιδο κι ένα ματσάκι κρίταμα ζεματισμένα στο κρασί αλα Ρουσουνέλο.

Δίπλα της ήτανε το πιάτο το βαθύ,με την πέρδικα την ψημένη στην εφημερίδα, μαδημένη, να κολυμπάει στο λαδολέμονο κι αντάμα της το πιάτο με τα «τσιγαρέλια» και τ΄άλλο με τ΄ «αγριολάχανα». Στη μέση της τράπεζας ήταν στημένη η μπουτζούδα του μπάρμπα Νίκου, γιομάτη απόσταγμα φετεινό από μερλό σταφύλι και γύρω τρο-ύρω καμπόσα μικρά ποτηρούδια για να το κοινωνήσουμε.

Δυο ψωμιά του κιλού μονάχα ζύμωσα, ένα ολικής, επιδοτημένο με ηλιόσπορα κι ένα απλό με κοματούδ’ ολικής μέσα του μην είναι κάτασπρο και παρεξηγηθεί η πέρδικα. Τ΄αλεύρια μου βιολογικά, απ΄τον Πετρόμυλο του Αβέρη, καρσί στη Λακκιά.

Γύρω στη μία τσουγκρίσαμε οι πρώτοι κι αρχίσαμε να κουτσοπίνουμε. Το μπουρδέτο, κατακόκκινο και καυτερό, στο φούρνο κρατιότανε ζεστό κι ήρτε κι η παστιτσάδα να το συντροφέψει μέχρι λίγο ν΄ανάψουν τα αίματα με το απόσταγμα. Στις δύο έφτασε και το σοφρίτο και τα τσουγκρίσματα αρχίσαν ν΄αγριεύουνε.

Δυόμισι είχαμε όλοι μαζευτεί, δεκατέσσεροι νοματέοι κι έτσι αρχίσανε τ΄αποκαλυπτήρια. Μάσαμε τα τσιπουρομεζεδικά και τα τσιπουροπότηρα και βγάλαμε σαλάτες μαρούλι, μπρόκολο με λαδολέμονο και ρόκα με ξερό κρομμύδ΄ και φέτες ντομάτα, καθαρά για το μερλό του μπουρδέτου και της παστιτσάδας και το μοσχάτο Λήμνου που θα συντρόφευε το σοφρίτο. Με χοντρό τρυπητό μακαρόνι την έφκιασε την παστιτσάδα η Αλεξάντρα κι έγινε μούρλια κι εκειό το σοφρίτο μοσκοβόλαγε και σα βελούδο σου χάιδευε το στόμα.

Είπαμε το «…απόψεεεε την κιθάρα μουυυ.. τη στόλιιιισα κορδέλεεεες…» και μετά φέραμε τον Τσιτσάνη, τον Άκη και τον Σταύρο τον Κουγιουμτζή στη συντροφιά μας να τους τρατάρουμε λίγη απ΄την Κέρκυρα που αγαπάμε και να μας τρατάρουν λίγη απ΄τη ζεμπεκιά τους.

Στις πέντε ήπιαμε καφέ με μάντολες και μαντολάτα και κουμ κουάτ γλυκό του κουταλιού απ΄την αυλή μου φρεσκοφτιαγμένο, ήπιαμε και λίγο λικεράκι ομώνυμο κι ύστερα αρχίσαμε τα ξεστρατίσματα στην Πόλη και σ΄ άλλα μέρη, με σοροπιαστά , προφιτερόλ , εκλαίρ, μιλφέιγ και με πιοτά χωνευτικά απ΄το Κάρλοβι Βάρι.

Γελάσαμε, τραγουδήσαμε, φωνάξαμε, δακρύσαμε, χορέψαμε κι ύστερα πάλι πιάσαμε το τραγούδι, άλλοτε με τα μάτια μας κλειστά κι άλλοτε να κοιτάμε κατά κει που ‘ναι αυτοί που λείπουν και στις εννιά το βράδυ το διαλύσαμε κάτω απ΄τον νυχτωμένο ουρανό της Ραιδεστού, στέλνοντας χαιρετίσματα στη φωτισμένη Σαλονίκη….

Λεμόνι στην πορτοκαλιά, μωρό μου…

2007-01-26T14:21:00.000+02:00

Τούτη την εποχή τα πορτοκάλια είναι μεγάλα και χοντρόφλουδα, ότι πρέπει για γλυκό. Τούτη την εποχή το σπίτι μου μοσκοβολάει πορτοκάλι απ΄τα 5-6 κιλά που φτιάχνει η μάνα μου για το γαμπρό της, το Ντίνο που «πολύ τ΄αγαπάει το πορτοκάλι απ΄τα χεράκια της» Τούτη την εποχή που κανονικά θα ‘τανε χειμώνας …

Γλυκό πορτοκάλι

10 μεγάλα χοντρόφλουδα πορτοκάλια
2 κιλά ζάχαρη
χυμό από ένα λεμόνι

Ξύνουμε τα πορτοκάλια με τον ψιλό τρίφτη γύρω γύρω όπως είναι ολόκληρα. Τα βράζουμε αλλάζοντας το νερό τρεις φορές από 5-10 λεπτά (να μαλακώσουν ίσαμε να τρυπιούνται με το πιρούνι) για να ξεπικρίσουν. Αφήνουμε να κρυώσουν (εκτός νερού) και κόβουμε από το κοτσάνι προς τα κάτω σε έξι κομμάτια το καθένα. Μ ένα ψαλίδι ψαλιδίζουμε το πάνω μέρος της «βαρκούλας» που σχηματίζεται ώστε να κοπούν τα εσωτερικά κοτσάνια και χοντράδια. Κόβουμε την κάθε «βαρκούλα» στη μέση.

Βάζουμε σε κατσαρόλα, ένα ποτήρι νερό με τη ζάχαρη και βράζουμε μέχρι να μισοδέσει. Προσθέτουμε τα πορτοκάλια και ξαναβράζουμε μέχρι να δέσει. Δοκιμάζουμε στάζοντας μια σταγόνα στο νύχι μας, αν σταθεί στογγυλούλα, έδεσε. Αν δε θέλουμε να κάψουμε το νυχάκι μας, κάνουμε το τεστ με το νεροπότηρο. Στάζουμε μια σταγόνα στο νεροπότηρο κι αν δεν διαλυθεί το γλυκό μας ήρθε κι έδεσε!!

Αφήνουμε μια μέρα να «αμολήσει» τα υγρά του και ξαναφέρνουμε σε βρασμό για να εξασφαλίσουμε την αποφυγή μουχλιάσματος, ρίχνοντας μέσα και το χυμό από ένα λεμόνι.

Ζεματιστό όπως είναι το βάζουμε σε γυάλινα βάζα τα οποία είναι καθαρά και στεγνά σφραγίζουμε κλείνοντας το καπάκι κι αναποδογυρίζοντας το βάζο.…..

...συνεχίζεται....

Θάλασσα πλατιά ....

2007-01-25T09:50:00.000+02:00

...χτες τ' απόγεμμα, στα Φλογητα...

Κι αν ο αγέρας φυσά, δε μας δροσίζει
κι ο ίσκιος μένει στενός κάτω απ' τα κυπαρίσσια
κι όλο τριγύρω ανηφόρι στα βουνά
Μας βαραίνουν οι φίλοι
που δεν ξέρουν πια πως να πεθάνουν
Γ.Σ.

Μια κορώνα για τον Κώτσο!

2007-01-24T10:54:00.000+02:00

... αααχχχ λεβέντη μοοοοοο!!!!!!!!!!!

(Φάε, φάει, πόσο θα φας πια ....!!!!)

Πίτα μπρός και πίτα πίσω…

2007-01-23T11:57:00.000+02:00

Κάθε φορά που χωνόμασταν σε μια κουβέντα που δε μας αφορούσε, που ρωτούσαμε με περιέργεια πράγματα που δεν ήθελαν να μας πουν, η γιαγιά, μας έλεγε : «Αγιού!! Πίτα μπρος και πίτα πίσω…» κι όταν τη ρωτάγαμε τι σήμαινε αυτό μας διηγούνταν την παρακάτω ιστορία :

**********************

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια καλή πεθερά που είχε για νύφη μια μεγάλη κουτσομπόλα και περίεργη γυναίκα! Όλες οι δουλειές έμεναν στη μέση, γιατί η νύφη όπου άκουγε καυγά και σαματά, έτρεχε να μάθει τι γίνεται και ξεχνιόταν εκεί με τις ώρες. Τα παιδιά χωρίς φαϊ, ο άντρας άπλυτος κι ασυμμάζευτος, παραπονέθηκε κάποτε στη μάνα του κι εκείνη ανέλαβε να στρώσει τη νύφη. Κάθε πρωί πήγαινε σπίτι τους κι όταν η νύφη ξεστράτιζε πήγαινε και τη συμμάζευε.

Μια μέρα, ξεκίνησαν να κάνουν πίτα. Η πεθερά τη γέμιση κι η νύφη που παρά τα ελαττώματά της ήταν χρυσοχέρα τα φύλλα! Άρχισε η νύφη να ζυμώνει και πριν τελειώσει ακούστηκε απ’ έξω σαματάς. Οι κεραίες της τεντώθηκαν και το πάθος της την έσπρωχνε να παρατήσει τα πάντα και να βγει να δει τι γίνεται! «Δε θα πας πουθενά!» της λέει η πεθερά και για να την εμποδίζει τη βάζει και ξεντύνεται και της κρύβει τα ρούχα.

Όσο η γυμνή νύφη άνοιγε φύλλα, τόσο ο καβγάς έξω μεγάλωνε κι άλλο τόσο η περιέργεια της γυναίκας. Έκανε να δει απ΄το παράθυρο .. τίποτε.. μισάνοιξε την πόρτα κι έβγαλε το κεφάλι… δεν έβλεπε…οπότε αρπάζει κι εκείνη δυο φίλα, τα τυλίγεται και τρέχοντας έξω απ΄το σπίτι φωνάζει … «Πίτα μπρός και πίτα πίσω .. τι καυγάς στη γειτονιά μας???»

Κίτρινη πόλη ...

2007-01-22T11:22:00.000+02:00

Ο ήλιος, ... σήμερα, ... έριξε μια ματιά στον πλανήτη μας….. και χλώμιασε….

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΛΟΝΙΚΗ!

2007-01-19T09:10:00.000+02:00

Πώς να μη νοιώσω δέος, με μια τέτοια ανατολή σήμερα?

Έβαλα μια κούπα καφέ και βγήκα στην αυλή κουκουλωμένη με μια κουβέρτα..... ύστερα ξαναμπήκα μέσα και γέμισα άλλη μια κούπα, δώρο για τον Αθήναιο που λαχταράει μια τέτοια στιγμη!

Σ' ευχαριστώ Θεέ .... μουρμούρισα....

Σαβόρο

2007-01-18T10:41:00.000+02:00

… και μια κι άρχισα με τα Κερκυραϊκά, ας γράψω και το Σαβόρο, μη το ξεχάσω στην ηλικία που είμαι και μετά ψάχνω για συνταγή. Το Σαβόρο λοιπόν είναι ένα μεζεδάκι για τσίπουρο, κορυφαίο. Γίνεται με γόπες ή μεγάλες μαρίδες ή σαρδέλα.

Αλατίζουμε κι αλευρώνουμε απαλά τα ψαράκια, τα τηγανίζουμε και τ’ αφήνουμε στην άκρη. Στο τηγάνι και στο λάδι που τα τηγανίσαμε, προσθέτουμε κοματούδ αλευράκι ακόμη και το τσιγαρίζουμε μέχρι να ροδίσει. Σβύνουμε με ένα ποτήρι ξύδι, ψιλοκόβουμε 5-6 σκελίδες σκόρδο, καμπόσο δεντρολίβανο, 1-2 φύλλα δάφνης και μια χούφτα σταφίδα μαύρη, προσθέτουμε κι ένα ποτήρι νερό μισό ποτήρι λάδι κι αλάτι και σιγοβράζουμε για 10-15 λεπτά.

Στρώνουμε τα τηγανισμένα ψαράκια σε πήλινο ή πορσελάνινο βαθύ σκεύος κι αφού κρυώσει η σάλτσα μας τα περιχύνουμε ίσα με να σκεπαστούν.

Αφήνουμε στην άκρη και στη βδομάδα πάνω στρώνουμε τραπέζι για τσιπουράκι και μεζέ εκλεκτό, γιατί .. το θέλει το χρόνο του το σαβόρο!!

Μπουρδέτο

2007-01-17T10:58:00.000+02:00

1-2 σκορπίνες
ένα μεγάλο κρεμμύδι
κόκκινο πιπέρι γλυκό
ένα πεπερόνι καούρικο (καυτερό πιπεράκι – τσούσκα)
χυμό από ένα λεμόνι

Κόβουμε το κρεμμύδι σε ζάρια, και το ρίχνουμε σε ρηχή κατσαρόλα με λάδι, μαζί με δυο κουταλιές της σούπας πιπέρι κόκκινο και με το πεπερόνι. Μόλις γίνει διάφανο το κρεμμύδι προσθέτουμε μια κούπα νερό και σιγοβράζουμε για 15 λεπτά μέχρι να μαλακώσει το κρεμμύδι. Ελέγχουμε το ζουμί (αν είναι λίγο προσθέτουμε νερό), ρίχνουμε λίγο αλάτι και ακουμπάμε απαλά τις αλατισμένες σκορπίνες στο ένα τους πλάι. Μαγειρεύουμε στο σιγανό με ανοιχτή κατσαρόλα περιχύνοντας τις σκορπίνες κατά διαστήματα με το ζωμό. Σε 10-15 λεπτά, τις γυρίζουμε προσεκτικά κι απ την άλλη μεριά. Μόλις το ψάρι γίνει, περιχύνουμε με το χυμό λεμονιού και σβύνουμε το μάτι.

Ντομάτα στο μπουρδέτο δε βάζουμε λέει… Ντομάτα μαζί με πιπέρι κόκκινο, μπαίνει στο Στακοφίσι, που είναι το μπουρδέτο των πλουσίων και γίνεται με παστό μπακαλιάρο.

Αυτά μου’πε φίλος ΚΚ (Κερκυραίος – Καλοφαγάς) που ψάχνει παλιές Βενετσιάνικες και Κερκυραϊκές συνταγές κι έχει εμμονή με τη γνησιότητα. Και μου έδωσε τη συνταγή γιατί αποφασίσαμε να κάνουμε Κερυαίικο μεσημέρι το Σάββατο. Θα’χουμε σαβόρο για το τσίπουρο κι έπειτα μπουρδέτο μαγειρεμένο απ΄την αφεντιά μου, σοφρίτο απ΄τα χεράκια της Καιτούλας και παστιτσάδα τσ΄ Αλεξάνδρας. Κρασί θα πιούμε απ΄το δικό μου το Μερλό και για γλυκό μάντολες και κουταλιού κουμ κουάτ απ’ το δεντράκι της αυλής μου φρεσκοφτιαγμένο.

Για χώνεψη λικέρ κουμ κουάτ και καφέ…

Αντίπαλες Γαλατόπ’τες

2007-01-16T13:17:00.000+02:00

Χαλκιδικιώτικη γαλατόπιτα - της πεθεράς
Όταν με κέρασε πρώτη φορά η πεθερά μου γαλατόπιτα, έπαθα μια μεγάλη ταραχή, καθώς βάζοντας την πρώτη μπουκιά στο στόμα μου, γεύτηκα γλυκό, αντί αλμυρού που ήξερα από τα γεννοφάσκια μου! Με το ζόρι κατάφερα κι έφαγα εκείνο το πρώτο κομμάτι, με τις μπουκιές βασανιστικά αργά να κατεβαίνουν μια μια, με τεράστια προσπάθεια. Από κει κι ύστερα, όταν άρχισα να αντιμετωπίζω σαν γλυκό αυτή την εκδοχή της γαλατόπιτας, έγινε από τις αγαπημένες γεύσεις που συχνά βρίσκονται σπίτι μου.

Υλικά
2 λίτρα γάλα
1 ποτήρι ρύζι
1 κιλό ζάχαρη περίπου
14 αυγά
βανίλια
3 φύλλα για πίτες (τα φύλλα μπορούμε είτε να τα ανοίξουμε εμείς, είτε να χρησιμοποιήσουμε έτοιμα)

Ετοιμασία
Βάζουμε το ρύζι με 4 ποτήρια γάλα σε μια κατσαρόλα να βράσει αργά, ανακατεύοντας συνέχεια.
Μόλις το ρύζι μαλακώσει, συμπληρώνουμε λίγο-λίγο όλο το γάλα και τη ζάχαρη, μέχρι να πήξει, σαν ρυζόγαλο, ή για τις ανυπόμονες (σαν εμένα), αφού βράσει το ρύζι και ρίξουμε τη ζάχαρη, δένουμε με corn flour. (Προσοχή!!!! Άν ρίξουμε τη ζάχαρη πριν βράσει το ρύζι,…. τότε …. δε θα βράσει!!!).

Απομακρύνουμε από τη φωτιά, αφήνουμε να κρυώσει λίγο, και ρίχνουμε μέσα τα αυγά (αφού κρατήσουμε 2 κρόκους) και τη βανίλια.

Στρώνουμε τα φύλλα σε ταψί (το κλασσικό τετράγωνο του φούρνου), με το ανάλογο βούτυρο ανάμεσά τους και αδειάζουμε το μείγμα της κρέμας μέσα.

Αφού αραιώσουμε τους κρόκους με λίγο γάλα, τους αλείφουμε απαλά από πάνω (για να πάρει χρώμα) (ναί! Μόνο κάτω έχει φύλλα…).

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170 °C για περίπου 45 λεπτά.

Σερβίρουμε αφού κρυώσει, με κανέλλα.

Θρακιώτικη Γαλατόπ’τα – της γιαγιάς
Ξαναμίλησα για τη θκιά μας τη γαλατόπ’τα, την αγαπημένη πίτα του σογιού και του συχωρεμένου του παππού μας του Νίκου. Δεν έχει σχέση με τις γλυκιές πίτες με ρύζι που φτιάχνουν σ΄όλη την άλλη Ελλάδα. Είναι πίτα αλμυρή, μ΄αυγά, γάλα και τραχανό σταρένιο. Είναι πίτα πεντανόστιμη, μεγάλη ζημιά των σιελογόνων, που έκανε τον παππού να την προφέρει με σφιχτά τα χείλια, για να συγκρατήσει τη μασέλα που κολυμπούσε απ΄τις εκκρίσεις που προκαλούσε η εκφορά και μόνο του ονόματός της.

Φύλλο κατά τα γνωστά :
1 ποτήρι νερό
λίγο αλάτι
λίγο λάδι
λίγο ξίδι
αλεύρι

Ζύμωμα, 1-2 ώρες ξεκούραση, 4 μπαλάκια, μαργαρίτα το καθένα και κάνουμε τη γέμιση

Γέμιση
1ποτήρι σταρένιο τραχανά,
2 ποτήρια νερό

Βράζουμε 5-10 λεπτά σιγανά, ρίχνουμε μέσα μοσχοκάρυδο και ελάχιστο μπαχάρι, λίγο λάδι, αλάτι και πιπέρι κι αφήνουμε να φουσκώσει και να κρυώσει .

Ανοίγουμε φύλλο πολλαπλό (μαργαρίτα γαρ!!), στρώνουμε στο ταψί, λαδώνουμε, δεύτερο πολλαπλό και βάζουμε το «γόμο». Ακολουθούν άλλα δυο φύλλα. Αυτό που προσέχουμε είναι τα φύλλα μας να μείνουν προς τα πάνω στα τοιχώματα του ταψιού, σχηματίζοντας ένα τοίχωμα που θα κρατήσει το γάλα που θα ρίξουμε αργότερα πάνω στην πίττα! (τάρτα θυμίζει η όλη φάση!!!) Τρυπάμε με πηρούνι σε διάφορα σημεία την πίττα, ώστε και να μη φουσκώσει το φύλλο και ο χυλός που θα ρίξουμε αργότερα να εισχωρήσει και σε κατώτερα στρώματα και φουρνίζουμε στους 180 για 10-15 λεπτά.

Στο μεταξύ χτυπάμε
8 αυγά,
1 λίτρο γάλα,
1 κουτ. γλυκού κοφτό αλάτι,
μοσχοκάρυδο

και μόλις ροδίσει το πάνω φύλλο, βγάζουμε την ταρτόπιττά μας και το χύνουμε πάνω της.

Ξαναφουρνίζουμε και ψήνουμε άλλη μισή ώρα και κάτι μέχρι να ροδοκοκκινίσει.

Κόβουμε μεγάλα τετράγωνα κομμάτια κι αρχίζουμε να μαλώνουμε για το ποιος θα πάρει μέση και ποιος γωνιά!

(Φωτογραφίες δανεισμένες απ, το net, η μιά απ΄το Μαράκι του Μοδίου!!!)

Τα μνημεία στήσης του κυρ Νίκου.

2007-01-15T10:07:00.000+02:00

Όποιος ταξιδεύει μαζί μου για Έδεσσα – Πόζαρ (αυτοί είναι πλέον οι συνήθεις προοροσμοί μου!!), υφίσταται κατά τη διαδρομή, τη σχετική ξενάγηση που αποτελεί πλέον “παράδοση” για την ευρύτερη οικογένειά μας. Έχω βέβαια προσθέσει ένα δυο νέα σημεία γενικότερου ενδιαφέροντος, αλλά τα σημαντικότερα παραμένουν τα «μνημεία στήσης του παππού μου»!

Ο κυρ-Νίκος ήρθε ετών 18 στα Γιαννιτσά απ’ τη Θράκη και συγκεκριμένα απ΄ την Πόλη, αφού πέρασε δυο χρόνια αιχμαλωσίας στους Τούρκους – άλλη φορά θα πω γι αυτά – και ήταν απ’ τα καλύτερα μαστόρια στα Γιαννιτσά. Οικοδόμος, κουκουές χαρακτηρισμένος (σύνδεσμος του κόμματος), πράγμα που δεν μπορώ να πω ότι τον βοήθησε ιδιαίτερα στην πολυτάραχη ζωή του, ούτ’ αυτόν ούτε τη μάνα μου που από Νομική που είχε περάσει την ανάγκασαν να φοιτήσει στη Θεολογία για να την γράψουν στο Πανεπιστήμιο (αυτό δα έλειπε, να σπουδάζει το κράτος παλιοκουμούνια!!!!!)! Τα έργα του πολλά στα Γιαννιτσά, έχτισε τις αποθήκες του συνεταιρισμού, εκκλησιές κι άλλα πολλά.

Υπάρχουν όμως δυο «μνημεία» που έστησε ο παππούς και που για την οικογένεια αποτελούν τα «μνημεία στήσης» του.

Ο παππούς στήνων το άγαλμα των Γιαννιτσών, απεικονίζεται αριστερά, εμφανώς ζοχαδιασμένος που καθυστερούν για φωτογραφίες και τα ρέστα ....

Μπαίνοντας στα Γιαννιτσά, στ’ αριστερά, βρίσκεται το «Μνημείο». Κάθε φορά λοιπόν που πλησιάζουμε, διερχόμενοι τώρα πια, ενημερώνω όποιον είναι μαζί μας πως αυτό το άγαλμα το ‘στησε ο παππούς μου ο Νίκος! Για την ακρίβεια έχτισε τη βάση πάνω στην οποία στήθηκε το άγαλμα που ποτέ δεν πρόσεξα ούτε έμαθα τι συμβολίζει!

Το καμίνι του παππού

Βγαίνοντας απ τα Γιαννιστά, πάλι αριστερά, βρίσκεται ένα καμίνι. Το καμίνι αυτό, το ‘στησε ο παππούς με το θείο Μανώλη.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και την επαναλαμβανόμενη ενημέρωση για αυτά τα δυο μνημεία, κάθε που περνούσαμε από κει. Είναι μια παράδοση που πέρασε από γενιά σε γενιά και που την πέρασα κι εγώ στο γιο μου και στους κατά καιρούς συντρόφους και φίλους μου!

Το ίδιο κάνουν κι όλοι οι λοιποί του σογιού κι είμαστε τελικά ΠΟΛΥ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ για τα «μνημεία στήσης του παππού μας!!!»

Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α !

2007-01-12T09:02:00.000+02:00

Έστριψα απ' το δρόμο του χωριού μου στον κεντρικό κι ένας ολοστρόγγυλος ήλιος μου 'στειλε χαιρετίσματα με την αντανάκλασή του.

Καλό Σαββατοκύριακο........

Θρακιώτικο «Μαντί»

2007-01-11T10:23:00.000+02:00

Το Μαντί είναι ένα επίσημο φαγητό που το τρώμε την Αποκριά. Διαβάζω από δω κι από κει διάφορες συνταγές, με κιμάδες αρνίσιους, με κοκκινιστές σάλτσες και γιαούρτια, με βράσιμο σε κατσαρόλα. Υπάρχει Πολίτικο, υπάρχει Καισσαρείας, Ποντιακό, υπάρχουν κι άλλα! Το «Θρακιώτικο μαντί» όμως, γίνεται με κοτίσιο ζουμί και κοτίσια σκώτια!

Να λοιπόν πως το έφτιαχνε, η θκιάμ’ η γιαγιά, η Θρακιώτισσα κυρα-Σεραφεία. (Άλλη μέρα θα γράψω και για τη «Θρακιώτικη γαλατόπιτα» που ουδεμίαν σχέση έχει με τις απανταχού «γλυκιές» γαλατόπιτες!)

«Το καλύτερο μαντί της ζωής μου»!!!

Βράζουμε μια κότα.

Οσηνώρα, ετοιμάζουμε τη γέμιση να κρυώνει :
Ζεματάμε 1/2 κιλό συκωτάκια πουλιών και τα ψιλοκόβουμε.
Τσιγαρίζουμε ένα ξερό κρεμμύδι,
τα συκωτάκια,
1/2 κιλό κιμά μοσχαρίσιο,
προσθέτουμε ένα φλυτζάνι σταρένιο τραχανά (γλικόν’(ι)),
μπαχάρι τριμμένο,
λίγο γαρύφαλο,
πιπέρι,
αλάτι,
ένα φλυτζάνι ζωμό απ’ την κότα που βράζει
και βράζουμε μέχρι να τελειώσουν τα υγρά.

Αφήνουμε να κρυώσει και φτιάχνουμε τη ζύμη :
Υλικά
1ποτήρι χλιαρό νερό
Ενα «ζαροχούφτ’» αλάτι (κοφτό κουτάλι σούπας)
1 φλυτζανάκι του καφέ λάδι
½ φλυτζανάκι του καφέ ξύδι
800 γρ. περίπου αλεύρι (όσο για σφιχτή ζύμη)

Ζυμώνουμε καλά κι αφήνουμε στην άκρη 1-2 ώρες τη ζύμη πλασμένη σε μπάλα να ξεκουραστεί.

Χωρίζουμε σε 4 κομμάτια, φτιάχνουμε πιτάκια (διαμέτρου 20 εκ). Το ένα πιτάκι το χωρίζουμε ξανά στα τρία, τα ξανακάνουμε πάλι πιτάκια, τα τοποθετούμε το ένα πάνω στ΄άλλο με φυτίνη καλά απλωμένη ενδιάμεσα και τα βάζουμε στο ψυγείο. Τ΄άλλα τρία τα κρατάμε για να τ΄ανοίξουμε σε φύλλο ένα ένα. Ανοίγουμε το πρώτο φύλλο με διάμετρο 60 εκατοστά και το κόβουμε σταυρωτά, σε κομματάκια 7Χ7 περίπου.

Αφού κρυώσει η γέμιση, βάζουμε από ένα κουταλάκι του γλυκού γέμιση σε κάθε κομματάκι ζύμης και πιάνοντας τις τέσσερις γωνιές του το φτιάχνουμε «μποχτσαδέλ(ι)» = σακουλάκι, χαλαρό και το βάζουμε σ΄ένα λαδωμένο ταψί. Μ΄αυτό τον τρόπο, γεμίζουμε όλα τα κομματάκια του πρώτου φύλλου, ανοίγουμε και το δεύτερο και συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο και στο τέλος γεμίζουμε το ταψί μας, χωρίς να στριμώξουμε τα «μποχτσαδέλια». Αν δούμε ότι δε μας έφτασαν τα φύλλα «κλέβουμε» λίγο από το φυλαγμένο στο ψυγείο, ώστε το ταψί να γεμίσει.

Βγάζουμε το τριπλό φύλλο από το ψυγείο, το ανοίγουμε σε όσο πιο λεπτό και όχι τρύπιο μπορούμε και το απλώνουμε πάνω από τα μποχτσαδέλια μας χωρίς σούρες. Ραντίζουμε με λάδι και νερό και ξεροψήνουμε στους 180 (αέρα) 45 λεπτά με μία ώρα, ενώ στο μεταξύ σουρώνουμε το ζουμί της κότας που θα πρέπει να είναι τουλάχιστο δυο λίτρα (Αν δεν είναι συμπληρώνουμε νερό). Με το που θα ξεφουρνίσουμε το μαντί, έτσι όπως θα ζεματάει, χύνουμε το ζωμό μέσα στο ταψί και σκεπάζουμε με ένα άλλο ταψί, ώστε να μουλιάσει.

Την κότα την κάνουμε ότι θέλουμε, ποτέ δε θυμάμαι την τύχη της και επικεντρώνουμε την προσοχή μας στο μαντί. Σαλάτες και τα ρέστα, δικά σας. Ποτέ δε με απασχόλησαν όταν είχα να κάνω με το μαντί της γιαγιάς. Φέτα μπόλικη (το γιαούρτι δεν το πολυγουστάρω…) και κόκκινο κατά τα γούστα και την ποσότητα, κρασί !!

Προσοχή! Είναι μεταλλαγμένο!

2007-01-10T13:37:00.000+02:00

Παράνομο μεταλλαγμένο ρύζι στα ράφια των σούπερ-μάρκετ!!!!!

Συνεχίζει να πωλείται στα σούπερ μάρκετ, εν γνώσει του ΕΦΕΤ, του αρμόδιου κρατικού φορέα για θέματα τροφίμων, ο οποίος περιορίστηκε να καλέσει τους καταναλωτές που το έχουν προμηθευτεί να μην το καταναλώσουν. Αλήθεια, εσείς ενημερωθήκατε σχετικά;

Κοιτάξτε προσεκτικά τα ντουλάπια της κουζίνας σας. Μήπως αγοράσατε κι εσείς πρόσφατα κάποια από τις παρακάτω παρτίδες ρυζιού της εταιρίας Rickmers Reismuhle (Εισαγωγέας: ΑΦΟΙ Χατζηαθανασίου ΕΠΕ), δηλαδή το γνωστό σε όλους μας Bali;

Εμπορικό σήμα Συσκευασία Αριθμός παρτίδας Ημερομηνία λήξης

Bali ρύζι classic parboiled 500 g 107771 08.08.09
Bali ρύζι classic parboiled 500 g 107773 09.08.09
Bali ρύζι classic parboiled 500 g 107774 10.08.09
Bali ρύζι classic parboiled 500 g 107208 23.05.09
Bali ρύζι classic parboiled 1 kg 106102 21.03.09
Bali ρύζι classic parboiled 1 kg 106162 20.02.09
Bali genius 500g 105444 18.01.09
Bali Καστανό Genius 106091 05.04.09
Bali parboiled με αγριόρυζο 500g 107991 07.08.09
Bali parboiled με αγριόρυζο 500g 107992 07.08.09
Bali parboiled με αγριόρυζο 500g 106099 21.03.09
Bali parboiled με αγριόρυζο 1 kg 107268 30.05.09
Fit for fun 500 g 106949 15.11.07

Ή κάποια από τις παρακάτω παρτίδες της εταιρίας Minerva;

Εμπορικό σήμα Συσκευασία Αριθμός παρτίδας Ημερομηνία λήξης

RIZIANA parboiled 500 g PVP0601504 Μάιος 2008
RIZIANA parboiled 1 kg PVP0601507 Μάιος 2008

Αν ναι, ή αν τα βρείτε στην επόμενη επίσκεψή σας στο σούπερ μάρκετ, μην πανικοβληθείτε, αλλά ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα:

Διαμαρτυρηθείτε στο σούπερ μάρκετ!
Ζητήστε να το αποσύρουν αμέσως. Το προϊόν κυκλοφορεί παράνομα.
Ζητήστε επίσης να εξασφαλίσουν από τους προμηθευτές τους ότι τα προϊόντα που διακινούν δεν είναι μεταλλαγμένα!

Διαμαρτυρηθείτε στην εταιρία!
Πετάξτε το προϊόν κρατώντας μόνο τη συσκευασία. Στείλτε την στην εταιρία, ζητώντας να σας αντικαταστήσουν το προϊόν με άλλο, το οποίο να συνοδεύεται από εγγυήσεις ότι δεν είναι και αυτό μεταλλαγμένο.

Απαιτήστε:
Ø Να αποσυρθούν άμεσα οι συγκεκριμένες παρτίδες και να καταστραφούν. Επίσης ζητήστε να ελεγχθούν οι υπόλοιπες για την παρουσία μεταλλαγμένου ρυζιού
Ø Να πραγματοποιούνται τακτικά οι απαραίτητοι έλεγχοι ώστε να διασφαλιστούν οι καταναλωτές ότι το παράνομο μεταλλαγμένο ρύζι δε θα διακινηθεί στο μέλλον στην αγορά

Διαμαρτυρηθείτε στις αρμόδιες αρχές!
Επικοινωνήστε με τη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή (ο κρατικός φορέας για την προστασία του καταναλωτή) στο τηλέφωνο 1520 και ενημερώστε για την ημερομηνία και τον τόπο όπου αγοράσατε το παράνομο μεταλλαγμένο ρύζι.

Απαιτήστε:
Ø Να αποζημιωθούν οι καταναλωτές που αγόρασαν ή / και κατανάλωσαν το μεταλλαγμένο ρύζι
Ø Να λάβουν οι αρμόδιοι φορείς τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποσυρθούν άμεσα από την αγορά οι παρτίδες του μεταλλαγμένου ρυζιού και στη συνέχεια να καταστραφούν.
Ø Να διενεργούνται τακτικά οι απαραίτητοι έλεγχοι ώστε να διασφαλιστούν οι καταναλωτές ότι παράνομα μεταλλαγμένα προϊόντα δε θα διακινηθούν στο μέλλον στην αγορά.

Θυμηθείτε: Μόνο η αντίδρασή μας ως καταναλωτές θα μας εξασφαλίσει τρόφιμα καθαρά από μεταλλαγμένα.

Μην αμελήσετε να κάνετε τη δική σας έρευνα και να διαμαρτυρηθείτε στους αρμόδιους!

Είναι σημαντικό!

Πόζαρ

2007-01-09T14:50:00.000+02:00

πο(κάτω) - ζαρ(απ’ τη φωτιά)

Για το Πόζαρ, πολλές φορές έχω μιλήσει στους φίλους μου και κάποτε έγραψα κιόλα γιαυτό.

Όσα και να πω όμως γι’ αυτό το μαγικό μέρος είναι λίγα. Όσα και να περιγράψω, όσα και ν’ ανιστορήσω δε φτάνουν για να νοιώσεις ότι νοιώθω σα βρίσκομαι εκεί, σαν αναπνέω κι ο αγέρας δροσίζει το μέσα μου, σα βαδίζω κι ακούω νερά από παντού να κυλάνε, σα βουλιάζω στο ζεστό νερό και φεύγει από πάνω μου κάθε λερή σκέψη, σαν αφήνω τον καταρράκτη να μου μαστιγώνει την πλάτη με το κεφάλι σκυφτό σε στάση μετάνοιας!

Λύτρωση ίσως…. , χαρά σίγουρα. Θέλω ν΄αγκαλιάσω όλο το ποτάμι, όπως κείνα τα δέντρα που ‘χουνε βράχους τεράστιους αγκαλιασμένους σφιχτά με τις ρίζες τους, θέλω να πετάξω μεσ’ το Ράμνο Μπορ, όπως σε κείνα τα παιδικά όνειρα πετούσα συχνά .........