Πέμπτη, Ιουνίου 21, 2007

Τα γλέντια μας ...



Τα γλέντια πολλά στο σπίτι μας. Κάθε Σαββατόβραδο, κόσμος πολύς, παρέα αγαπημένη που η χρυσοχέρα, εργαζόμενη μάνα μου καλοφρόντιζε τρατάροντας πίτες κι άλλα πολλά που’ χε μάθει απ΄την κυρα Σαραφεία, τη Θρακιώτισσα μάνα της! Παρέα απ΄το Πανεπιστήμιο της Σαλονίκης, Μαθηματικοί, Φυσικοί, Φιλόλογοι, όλοι της ίδιας γενιάς, της γενιάς που αναζήτησε κι έστησε πολλά απ΄τα σημερινά! Της γενιάς που ακόμα αναζητά γιατί έτσι έμαθε… Της γενιάς που η χούντα κυνηγούσε!

Και μαζεύονταν σπίτι μας κι όλο το μικρό σαλόνι μας γινότανε ένα μεγάλο τραπέζι κι αυτοί γύρω-γύρω με τα κρασιά τους τραγουδούσαν. Κι ύστερα απ΄το κρασί και το τραγούδι, έφερνε ο πατέρας μου μια μαγνητοταινία απ΄τη μέσα κάμαρα κι άκουγαν κρυφά Θεοδωράκη, στο γκρί φορητό Grundich. Τότε, εμάς τα παιδιά, μας πήγαιναν στο άλλο δωμάτιο, το δικό μου και πολύ σιγά έβαζαν τα τραγούδια και σιγοτραγουδούσαν κι αυτοί μαζί. Αυτό βέβαια γίνονταν αργά, όταν μεράκλωναν, γιατί στην αρχή λέγανε άλλα, νόμιμα, λέγανε κι εκείνο το “... μας κλέψαν την Αννούλα, Αννούλα μας γλυκιά!”. Κι η κυρία Αννούλα χαμογελούσε κι εγώ ήμουν σίγουρη πως δικό της ήτανε το τραγούδι κι αναρωτιόμουνα ποια ήτανε τα τρία Βολιώτικα παιδιά που την κλέψανε και πως τα κατάφερε και γλίτωσε!

Η κυρία Αννούλα! Πόσο όμορφη ήταν! Σαν Ινδιάνα με τα ολόισια κατάμαυρα μαλλιά της. Πόσο αγέρωχη! Τη φέρνω στο νου μου κι η εικόνα παγώνει απ’ τη σπαραχτική κραυγή! «Αχ Άσπα!! Που είναι ο Γιώργος Άσπα μου?» . Με γονάτισε κείνη τη μέρα. Ανταμώσαμε, εφτά χρόνια μετά τον άδικο χαμό του εικοσιοχτάχρονου γιου της και δικού μου παιδικού φίλου, του Γιώργου, σε τροχαίο κι η τσακισμένη Αννούλα με γκρίζα τα μαλλιά ξεκίνησε το μοιρολόι με το που μ΄αντάμωσε.

Ήταν εκεί, κάτω απ΄τη σκιά του Όλυμπου που δρόσιζε τα εφηβικά μας καλοκαίρια, κείνα τα μακρινά καλοκαίρια που οι νύχτες γέμιζαν από κιθάρες και μπουζούκι κι οι μέρες ξεχείλιζαν απ’ τα θαλασσινά παιχνίδια. Ήταν εκεί, στο Λιτόχωρο, στο μεγάλο πάρκο ή στο θερινό το σινεμά ή στο καφενείο που έκανε στάση το ΚΤΕΛ ή πιο πέρα, στους ΜΥΛΟΥΣ που μετρούσαμε φραγκοδίφραγκα και μοιραζόμασταν στα τέσσερα μια πουτίγκα, ένα σακουλάκι πασατέμπο ή ένα σουβλάκι .... Ήταν εκεί, στις σιωπηλές πορείες μας δίπλα στον Ενιπέα και στα πεισμωμένα μας μακροβούτια στο γιαλό του DOLFIN ... κι ήμασταν οι ίδιοι… κείνοι που άκουγαν Θεοδωράκη κι εμείς που απ΄το διπλανό δωμάτιο στήναμε αυτί ….αλλά ήμασταν λειψοί … κι εκείνοι κι εμείς …

5 Comments:

Anonymous Rodrigo said...

Oi, achei teu blog pelo google tá bem interessante gostei desse post. Quando der dá uma passada pelo meu blog, é sobre camisetas personalizadas, mostra passo a passo como criar uma camiseta personalizada bem maneira. Até mais.

2:51 μ.μ.  
Blogger Aspa said...

Ίο νόν καπίσκο μάι ντάρλινγκ ροντρίνγκο!!!!

3:19 μ.μ.  
Blogger BeeHappy said...

"Όλος ο κόσμος νάναι εδώ
και μια ψυχή να λείπει,
μαύρος ειναι ο ουρανός
και σκοτεινό το σπίτι."

Άλλά όπως έχω ξαναγράψει...

"Αντιστεκόμαστε στο θάνατο της μνήμης, γιατί η λησμονιά είναι ο θρίαμβος των εξολοθρευτών"

(Σβήσε το μήνυμα του rodrigo, διαφημίζει μπλουζάκια.)

3:23 μ.μ.  
Blogger Elena72 said...

Φτάνει μια στιγμή και μετράς τις απουσίες, κι είναι πολλές... Και τι κάνεις? Τις παίρνεις μαζί σου, σαν μωρά, στα γλέντια, στις μαζώξεις, στις χαρές και στις λύπες... και καταλύεις τη μοναξιά. Και του εδώ κόσμου και του άλλου...

3:21 μ.μ.  
Blogger peftasteri said...

Τα πιο ωραία ανήκουν στο παρελθόν, αλλά και το παρόν, παρελθόν θα γίνει.

10:01 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

Free Counters
Free Counter Hungry For Life